kervansaray

bir sürü bulasik

2008-01-13T03:34:00.001+01:00

Ben su aralar birseyin bedelini ödüyorum arkadaslar. Durun ya, sina ya sen ne diyorsun, cok bilmeceli konusuyorsun, okumiycam len yazini diye hemen pes etmeyin arkadaslar. Pes ederseniz annem sizi sevmez. Cünkü benim annem öyle hemececik pes edenleri sevmez. Ve benim annem iyi insandir. Onun sevgisine mazhar olmak iyi seydir yani. Neyse. Bedel diyorduk. Simdi düsünün ki, adamin biri bir lokantaya gitti, karni cok acti, cani güzel yemekler cekiyordu, ve caninin cektigi yemeklerden fiyatlarina bakmadan bi güzel yedi. Yerken cüzdaninda ne kadar paranin oldugunu, acaba yetip yetmiyecegini bir an icin kendine sorduysa da, hemen pesinden aman bosver, karnini doyurmaya bak, sonra düsünürsün hesabi diye kendini kandirmayi basardi. Sonrasini tahmin edersiniz.
Iste aynisi okulum, derslerim icin de gecerli. Simdiye dek isin sonrasini unutmaya calisarak bir güzel tembellik yaptim, herseyi bi güzel erteledim. Eee simdi? Simdi de parasindan büyük yemekler yedigi icin geceyarlarina kadar bulasik yikayan o adam gibi dönem sonunda geceyarilarina kadar tembelligimin bulasiklarini yikiyorum iyi mi?

Her ne kadar bulasik yikamak iyi birseyse de, daha az bulasik cikarmak daha iyi birseydir, anlatabiliyor muyum? Enerjiden tasarruf etmek gerek. Müsrif olmamak gerek. Cünkü benim annem müsrifleri de sevmez.

Simdi hakli olarak su soruyu sorabilirsiniz:
Sina, senin annen müsrifleri sevmiyorsa, seni de sevmemeli, öyle degil mi?
El cevap:

O benim annem, ben torpilliyim.

düşten düştüm

2007-12-25T01:04:00.000+01:00

Birileri buna dur demeli. Sonra birileri konuşmaya cesaret etmeli. Bu öldürücü sessizliği kesmeli. Soluklar olmalı. Nefesler tüketilmeli. Bir el atmalı birileri. Parmaklar gelmeli.
Bir an.
Bir dem.
Bir el.
Tutmalı.
Elini.
Senin.
Bir el elini..

..tutmazsa..

..da..

..Allah bırakmasın.

bir el var

2007-12-25T01:03:00.000+01:00

İbrahimi duada bulundum ya, İsmail’i feda etmek gerekiyor.
Canımı vermeyi tercih etsem de, bıçağı dayamak gerekiyor.

Yakub idim Yusufum oldu ya, kuyulara atmak gerekiyor.
Gözlerim ayrılıktan körleşse de, gömleği beklemek gerekiyor.

Ellerim boş. Bir el var
biliyorum
inanmak gerekiyor.

İnanıyorum.

….

ben dünyadayım

2007-12-25T01:02:00.002+01:00

Hem nolmus, kalbi pamuktan bir kiz isem.
Masalimsi hayatin bir ucunda bulmussam kendimi.
Koca kalpli cücelerin dua ettigi dünyadayim ben.

Hem nolmus, kaderim kurtsuz kirmizi elmaysa.
Armutun iyisini ayilara biraktiysam.
Kleopatranin üzüme el koydugu dünyadayim ben.

Hem nolmus, uzun bir uykuya dalmissam.
Rüya perileri her dem beni buluyorsa.
Yanaklarimin al al olmaktan yoruldugu dünyadayim ben.

Hem nolmus, kirmizi bir basligim varsa.
Kurtlar ansizin yolumu kestiyse.
Tüfekli avcilarin yasadigi dünyadayim ben.

Hem nolmus, beyaz mektubum geciktiyse.
Güvercinler elcilikten vazgectiyse.
Satirlarin mürekkepsiz yazildigi dünyadayim ben.

Hem nolmus, cennetteki tüm meyvalar benimse.
Istedigim o agac bana haram ise.
Arafatta bekleyen bir Havvayim ben.

aminli dualar yurdu dünya

2007-12-25T01:02:00.001+01:00

Ellerin damla damla suya aktiginda
Gözlerin adim adim yildizlara kostugunda
Gönlünü bir yerde biraktiginda
Kelimeler hece hece icinde biriktiginde
Kalbin pul pul döküldügünde
Günlerin safaksiz yarinlara dogdugunda

Sen
Dua et

Ellerinle
Gözlerinle
Gönlünle
Kelimelerinle
Kalbinle
Her gününde..

Ne mi var?

2007-12-18T02:50:00.000+01:00

Hayat işte. Noolsun.

İbrâhim

2007-12-02T01:42:00.001+01:00

ibrâhîm
içimdeki putları devir
elindeki baltayla
kırılan putların yerine
yenilerini koyan kim

güneş buzdan evimi yıktı
koca buzlar düştü
putların boyunları kırıldı
ibrâhîm
güneşi evime sokan kim

asma bahçelerinde dolaşan güzelleri
buhtunnasır put yaptı
ben ki zamansız bahçeleri kucakladım
güzeller bende kaldı

ibrâhîm
gönlümü put sanıp da kıran kim

Asaf Halet Çelebi

karamsar ümidim

2007-11-30T01:34:00.000+01:00

Menfaat devrinde yaşıyoruz. Kârı katlamanın yollarının arandığı devirde. Saflığın ve iyi niyetliliğin enayilik diye nitelendirildiği. Güvenin kalplerden silinip dillere taşındığı.

Yalnızlık çağı bu çağımız. İnsanların evlerinde bibaşlarına ölüp ve ancak haftalar sonra ölüsü koktuğu için varlığının, daha doğrusu yokluğunun farkedildiği. Farma endüstrisinin antidepresanlarla zenginleştiği. Ateistlerin paraya taptığı. Maddenin tanrılaştığı. Çirkin kadınların çirkinleştirildiği. Kariyer yapanlara imrenildiği. Gebe kadınların haya örtülerinden soyunup tüm mahremiyetleriyle flaşlara poz verdiği. Henüz doğmamış bebeklerin, haya örtülerini dünyalık bir takım şeyler için kenara atıp flaşlara poz veren, yüzlerinde birer suni tebessüm olan annelerden doğmak zorunda kaldığı. Tuttuğunu koparan insanların, koparılan şeyin sahibi merak edilmeden başkalarınca tutulduğu. Üzümün bolca yendiği, bağının kimseyi alakadar etmediği bir çağda. Sevgilerin tükendiği. Karşılıksız ve Allah rızası için olan.

Karamsarım. Karamsardım.
Karamsarlığıma rağmen ümitliydim. Karamsarlığıma rağmen ümitli kalacağım.
Allah var olduğu sürece iyilik var, güzellik var, adalet var, umut var..
Ve Allah her zaman var.

Allah var ya.
Herşey var..

Elma kaderin

2007-11-22T19:09:00.001+01:00

Platon kafa karıştırıyor. Nadine gülümsüyor. Gamzeleri derin. Ufak, kara gözleri kadar en az. Teni beyaz.

Pamuk prensesin teni var orada. Cüceler öldü. Elmalar hep zehirli.
Ağlayan cüceler yok. Pamuk prenses yalnız. Teni beyaz.

“Kulaklarımı yoruyor bu ses. Bu ses kulaklarımı deşiyor. Gökyüzü başka bir yerde. Başımı kaldırıp bakamıyorum göğe. Yıldızlar nerede? Elimi kıpırdatamıyorum. Uzanamıyorum yıldızlara. Yıldızlar nerede?..

Pamuk prensesim,
cüceler yok. Elmalar zehirli. Cadıya inanma. Cadıların gülüşü hep sinsi. Senin tebessümün çekici. Çekme. Çekme cadıları.
Gamzelerin derin. Yaran derin. Derinler karanlık. Kaderin derin.

Pamuk prensesim,
duymuyor musun beni..? Cüceler yok. Peşinden ağlayacak. Cadılar kötü.
Elma zehirli. Elma derin. Elma karanlık. Elma kaderin.
Isırma elmadan! Elma zehirli. Ama duymuyorsun beni..
Isıracaksın..
Öleceksin..
Ölümün kaderleşecek..
Kaderin derinleşecek..
Derinliklerde öleceksin.

Ah pamuk prensesim..
Cüceler yok. Prensin seni hiç bulamayacak. Uykun derin kalacak, pamuk prensesim.

Kuyular derin. Prensin kuyu başında. Başında bir derinlik. Gamzelerine baksa keşke..
Prensinin gözlerinde derin br hasret:”Ah pamuk prensesim.. Gamzelerin.. Gamzelerine düşsem keşke..”

Kuyular karanlık. Prensini kuyular yuttu. Uykun hep derin kalacak.
Cüceler yok. Peşinden ağlayacak.
Gamzelerin bir kuyu. Prensini kuyular yuttu. Kuyular karanlık.
Kuyudan bir soru: “Pamuk prensesim, yıldızlar nerede?..”

Pamuk prensesin koynunda ise uyku..
Karanlık
ve
derin..”

imza: Pamuk prensesin umudu

Şehrazat

2007-11-21T12:16:00.001+01:00

Sen gecenin gündüzün dışında
Sen kalbin atışında kanın akışında
Sen Şehrazat bir lamba bir hükümdar bakışında
Bir ölüm kuşunun feryadını duyarsın

Sen bir rüya geceleyin gündüzün
Sen bir yağmur ince hazin
Sen şarkılarca büyük hüzün
Sen yolunu kaybeden yolcuların üstüne
Bir ömür boyu yağan bir ömür boyu karşın

Sen merhamet sen rüzgar sen tiril tiril kadın
Sen bir mahşer içinde en aziz yalnızlığı yaşadın
Sen başını çeviren cellatbaşının güne
Sen öyle ki sen diye diye seni anlıyamayız
Şehrazat ah Şehrazat Şehrazat
Sen sevgili sen can sen yarsın

Sezai Karakoç

Just a dream

2007-11-18T21:30:00.000+01:00

Hoff.. hiç ders yapasım yok. Masamın üstünde beni Kantla Strawson bekliyor. Beklesinler.

Ebruya gittim dün. Güzeldi. Asude vardı, Nazende. Muhabbet ettik, bakıştık, dualaştık.
Dünkü çay fena değildi. Canım yine çay çekti. Az önce içtim. Bir bardak. Evde yalnız olmak, çayı bir bardak içmek demektir. Çikolata yalnızken iyi gider, ama çay öyle değil. Hiç değil.
Mantık dersim de var. Yine son güne kalacak. Besbelli.
Dün saçlarımı tararken düşündüm.
Düşünürken saçlarımı taradım.
Taradım. Düşündüm. Düşündüm. Taradım.
Ördüm. Düşündüm. Düşündüm. Ördüm.

Saçlarım bitti. Düşüncelerim bitmiycek.
Makası aldım. Kırık uçlardan kurtulmanın vakti gelmişti.
Düşündüm. Kestim. Kestim. Düşündüm.

Saçlarım artık lavabonun köşesindeydi.
Düşüncelerim hayatın köşesinde.
Ben hayatımın köşesinde.

That was just a dream.
That was just a dream.
That’s me in the corner.

İnancınızı ve umudunuzu hiç bir zaman kaybetmemeniz için: R.E.M. Losing my religion

I haven’t said enough..

deplasmanda plasebo

2007-11-18T20:27:00.000+01:00

Allah’ım kaderimde anarşi ve protesto
antidepresanlar ve içi boş bir gardırop
ne de çok yer kaplıyor mesela Al Pacino
yardımın gerekiyor Kadıköy’deyim stop.

Allah’ım kaderim bu sentimental ambargo:
Alternatif referans potansiyel salvo yok,
sadece klostrofobi, hicran türbülans ve şok;
cariyeler çekilmiş yeraltına cumburlop.

Allah’ım kaderimi sen yazdın sen bilirsin
kalbim oyuncak mı ne, ne kolay kırılıyor?
“Deplasmandır bu dünya” diyor albino şeyhim
plasebo yutturuyor bana depresif doktor.

Allah’ım kaderimden şikayetçi değilim
aksine bahtiyarım evrende bana da rol
verdiğin için şahsen, Allah’ım bizler senin
falsolu kullarınız, n’olur bizden razı ol.

Murat Menteş

Eyyüp olsam..

2007-11-18T03:09:00.001+01:00

Hazreti Eyyüb’ün hikayesini bilir misiniz?
Allah onu çok zor bir imtihana tabi tutmuştu hani..
Peygamberdi Eyyüp, peygamberlerin imtihanı zor olurdu.

Çile çekti Eyyüp, acı çekti..
Ama hiç isyan etmedi. Hep hamd etti..
Allah ona “Ya Eyyüp, var mıdır bir isteğin?” diye sorduğunda dahi acılarından bahsetmedi.
Ama şeytan onu rahat bırakmadı. “Allah seni sevseydi bu kadar çok acı çektirirmiydi?” diye vesvese etmeye çalıştı.
Ve Allah tekrar sordu: “Eyyüp, bir isteğin var mı?”
Eyyüp o gün ilk defa “Evet” dedi:
“Evet Rabbim, şu şeytanı başımdan def et.. “

Ey Rabbimiz!
Şu şeytanı başımızdan def et!..

Lütfen..

Birşeyler olunca

2007-11-16T15:47:00.000+01:00

Karanlık içimi karartınca. Ve ben buna izin verince. Karşı koyacak gücü kendimde bulamayınca. İnsanlar kendi düzenlerinde yaşayınca. Ve ben bu düzenin dışında var olunca. Nefesim, allak bullak olan beynime rağmen bana hayatta olduğumu hatırlatınca. Gökyüzü grileşince. Yağmur tüm hırçınlığı ile üstümüze boşalınca. Bulutlar güneşi örtünce. Saksılara tutsak çiçekler güneşe hasret kalınca. Her gece boyunları biraz daha bükülünce. Çocuklar dünyanın pisliklerinden bihaber, gülüşleriyle yoldan geçenleri hayata bağlamaya çalışınca. Yıldızlar çok uzaklarda dökülünce. Ben bir dilek tutamayınca. Para, kağıtlaşınca. Ve sen ve ben sevdiklerimizin gözyaşlarını silemeyince..

..dua edelim..

..olur mu?

Kıyas-ı fakülte

2007-11-12T19:03:00.000+01:00

Çok ilginç. Hatta ilginç ötesi entereessaaan. Diğer fakültelerde ders esnasında sessizlik tamamen sağlanamazken, felsefede öyle derin bir sessizlik hakim oluyor ki, sessiz modundaki vibrasyonu dikkat çekebilir düsüncesiyle ceptelefonumu kapatmayı dahi düşündüm kaç kez.

Niye öyle biliyor musunuz? Çünkü felsefe öğrencileri düşünüyor. Ve insanoğlu düşünürken susmak zorunda. Başka yolu yok bunun. İstedigin kadar geveze ol. Düsüneceksen susmalısın. Şimdi diyceksiniz ki, hey Sina, sen türkologlara laf mı atıyon : P
Daha az düşündüklerini felan mi iddia ediyon?

Yok canım, ne münasebet. Sadece felsefede şeyy oluyor şey, hoca ortaya bir tez atıyor mesela, zihinlerden şunlar geçiyor: “Ya bi saniye bi saniye, ne dedi şimdi hoca? Ne demek istedi söylediğiyle? Şunu mu kastetti yoksa bunu mu? Argumanlardan hangisi çürük? Var bi çürüklük yaw var, yoksa yok mu? Hmm.. Hmmmm…”

Türkolojide ise şöyle oluyor: Hoca Alparslandan ve Malazgirt savaşından bahsediyor mesela, zihinlerden geçen şu oluyor: “Heyt be koçum!”

belki anlar-sin

2007-11-11T23:32:00.000+01:00

duygularin raylardan ciktigi anlar vardir. duygularin devrildigi. duygularin zarar gördügü. zararin bilmem hangi ucuz kanalin adi haberlerinde dili ikide bir sürcen acemi spikerler tarafindan rakamlarla ifade edilemedigi anlar.

duygularin aktigi anlar vardir. önce gözcukurundan dis dünyaya bi göz attigi. yeni dogmus bir kanguru yavrusu gibi. ardindan adim adim yol aldigi. göz terk edilir önce, sonra burundan inilir. basamak basamak. dudaklara dogru. duygularin tadilmasi gerekmektedir. tuzludur duygular.

duygularin bittigi anlar vardir. güclerin tükendigi. vücudun haylaz bir cocuk gibi “hayir ruh, artik senle oynamiycam! cok yoruyorsun beni..!” diye sikayet ettigi. oyunun bittigi anlar.

duygulardan nefret edildigi anlar vardir. tecavüze ugramis ve cocugunu aldiramamis, gözleri umutsuzluk kokan bir anne gibisinizdir o an. sizden bir parcadir icinizdeki. ama istemezsiniz. nefret edersiniz. kurtulmalidir. ama.. sizindir yine de.. parcanizdir.. sizdir.

duygularin karistigi anlar vardir. zifiri karanlikta yolunu kaybetmis bir cocuk gibisiniz iste. hersey kararmistir. birbirine gecmistir. karismistir. secmek namümkündür. yol yoktur artik. heryer birbirine karisinca, yol gözden kaybolunca yürümek korkunctur.

duygularin yazdirdigi anlar vardir. kelime kelime. hece hece..

duygularin sayfalara döküldügü anlar vardir. damla damla. damlaya damlaya..

duygularin dua ettirdigi zamanlar vardir bir de. gün be gün. an be an..

sifirin altinda

2007-11-10T15:22:00.000+01:00

sevgili blog,

cok üsüyorum. üsüyen bir tipimdir, ama bugün daha da cok üsüyorum. yine de ayagimda corap yok.
gecen metroyu beklerken ellerimin soguktan kirmizilastigini farkettim, eldiven almanin zamani geldi sanirim.

havalar cok soguk. sifirin altinda. kar yagiyor.. senenin ilk kari. canim kartopu oynamak istiyor blog.. karin elimde eriyisini izlemek..moral de bugünlerde sifinin altinda. noel yaklasti. en sevdigim cikolatalar marketlerde. onlar da teselli edemiyor be blog.

biliyormusun blog, iyi ki bütün insanlar benim gibi degil. hayat biraz daha cekilmez olurdu..

mantik dersleri- 1

2007-11-07T23:48:00.000+01:00

1) canimin istemedigi bir seyi yapamiyorum.
2) canim fransizca ödevimi yapmayi istemiyor.

3) fransizca ödevimi yapmiycam.

1) mantik ödevini yapinca böyle garip garip seyler yaziyorum.
2) mantik ödevimi yaptim.

3) böyle garip garip seyler yaziyorum.

susalım mı snoopy?

2007-11-06T15:39:00.001+01:00

Snoopy, dostum,

gel şuraya otur. Yanıma. Yakınıma.

Birlikte seyredelim gökyüzünü..Bulutları.. Denizi.. Beyazı.. Maviyi..

Snoopy, dostum, susuşalım. Konuşmak kötü Snoopy. Sözler hep kırıcı. Susalım.

Denizi ve bulutları seyre dalalım sadece.. Deniz ve bulutlara anlatalım derdimizi. Susarak.

Snoopy, dostum,

dünya bembeyaz bulutlar kadar temiz, masmavi deniz kadar pak değil, biliyor musun..
Kirli bu dünya. Gipgri. Simsiyah. Kapkaranlık.. Snoopy, elimden tutar mısın? Karanlıktan korkarım da..

Sahte bu dünya. Yapmacık.Dünyalık sevgilerin hepsi sahte be Snoopy. Herşey sahteymiş be Snoopy. Snoopy, beni sevme olur mu.. Sevgiler sahte.
Gökyüzüne bakalım onun yerine, bulutlara, denize.. Balıkları sevelim, güneşi, kelebekleri..

Sonra dua edelim, çok çok dua edelim dostum, Allah sevsin bizi.. Snoopy, biliyor musun, Allah’ın sevgisi gerçek..
Dua edeceksin, öyle değil mi?

Snoopy?

Snoopy, orda mısın?

Sustun..

Evet..

Susalım..

biraz sirke biraz ot

2007-11-05T21:03:00.000+01:00

“Hür olmak ister isen, olma cihanın zevkinde, sefasında, gamında, kederinde

Biraz sirke ile biraz ota razı olanı insanlar köle edemez.”

Müşir bin Kadem

Tuzsuz

2007-11-02T21:24:00.000+01:00

Basimin agridigi bir gün bugün. Beynimin kafa tasimi zorladigi. Sinirlerimin kulaklarimdan selale gibi fiskirmayi ve bedenimi terk etmeyi istedigi. Omuzlarimin bu yükü tasimaktan yoruldugu. Bogazimin agrimayi istedigi. Belki de kalbimin, konusmami istemediginden dolayi bogazimdan agrimasini rica ettigi. Bogazimin, “seni mi kircam kalp?” diyerek nezaketini ifade ettigi bir gün bugün.

Hasladigim mantilarin tuzsuz oldugu bir gün bugün.
Tuzsuz bir gün bugün.

Duygularimin fazlaca eksi, istikararimin fazlaca yumusak, yutkunuslarimin fazlaca sert, gözyaslarimin fazlaca tuzsuz oldugu bir gün bugün.
Tuzsuz bir gün bugün.

Konusmayi istemedigim bir gün bugün.
Tuzluklarin bos oldugu bir gün bugün

1001 gece yazilari

2007-11-02T13:19:00.000+01:00

Sevgili Gece,

Burnumuzun ucundaki nimetleri görmeyişimizin sebebi nedir acaba? Kör oluşumuz mu yoksa burnumuzun pinokyo burnu misali upuzun oluşu mu? Söylesene Gece, burnumun ucu, göremiyeceğim kadar uzak mı bana? Bak hazır seni bulmuşken; sana sormak istediğim, merakımı celb eden bir şey daha var:

Kapkaranlık Gece,

sen hiç gündüzü merak ettin mi? Hani onu hiç görmüyorsun ya.. Gündüz sadece sen gidince geliyor ya, ve sen gelince de gitmiş oluyor ya.. Hiç üzüldün mü bu yüzden? Zifiri karanlığında üstümüze saldığın yağmurlar senin gözyaşların mı yoksa? Çocukları derin uykularından ve tatlı rüyalarından ürküterek uyandıran şimşek ve gökgürültüleri de öfken olmasın? Söyle Gece, sen gündüzü mü sevdin? Ona hiç bir zaman kavuşamıyacağını bile bile? Yaptın mı bunu gerçekten? Ve bunu yaptığın için kızdın mı kendine?

Biliyor musun Gece, bence kızma. Çünkü her ne kadar aydınlık günler göremeyeceksen de, biz seni o aydınlığın taşıyıcısı olan gündüzle birlikte bildik. Öyle sevdik. Gecesiz gündüz, gündüzsüz gece olamaz. Sen ümitsizliğe kapılıp çekip gidersen yarım kalır günümüz. Yarınlarımız. Anlıyorsun beni dimi Gece?

Biliyorum anlıyorsun. Teheccüd vakti edilen dualara Amin deyişinden anladım, gündüzünden vazgeçmediğini. Ve biliyorum, karanlıkta akıttığın gözyaşların toprakla buluşunca, kimse görmesin istiyorsun. Gözyaşların saklı kalmalı kem gözlerden. Sakınıyorsun bu kavuşmayı herkeslerden. Belki de kendin hiç bir zaman kavuşamıyacağın için, kim bilir.. Ve yine biliyorum ki, şimşeklerini ve gökgürültünü sırf melek bakışlı çocukların, kapıldıkları dehşet ve korkudan sonra anne kucağına sığınmaları ve onun koynunda huzurlu bir gece geçirmeleri için yolluyorsun yeryüzüne.

Sağol.. Çok iyisin.

Zordur

2007-11-02T13:18:00.000+01:00

Bazi günler keyifsizsinizdir. Icinizi kemiren bir sikinti vardir, belki de kendinizle dahi paylasmaktan kacindiginiz. O sikinti sizi esir alir, cirpinirsiniz o sorunun diplerinde. Yalnizsinizdir.. Yapayalniz. Dünya artik gereksizdir gözünüzde. Yasanasi ve ölünesi yerdir. Kendinizden kurtulmaniz tüm cabalara ragmen beyhudedir.. Ve iste o an en derinlerinizden bir ses fisildar size: “Heyyy..!” der, “Hey sen..! Dünyada herseyden kurtulabilirsin, kötü insanlardan, kötü bakislardan, kötü mekanlardan, her seyden, herkesten ve her yerden kacmak mümkün. Ama kendinden kacamazsin. Sen! Seni sen yapan hatiralarin, duygularin, düsüncelerin, dertlerin, sikintilarin, umutlarin, hayallerin, rüyalarin, hülyalarin, sevgilerin, nefretlerin, söylediklerin, bakislarin, dokunuslarin, isittiklerin, gördüklerin, vicdanin, kalbin, yüregin, adimlarin, avuclarin, soluklarin, yutkunuslarin, gözyaslarin, anlarin, anilarin..
Seni sen yapan hersey.. Bunlardan kurtulmak imkansizdir, bilesin.
Ya kendinle yasamayi ögren ya da yasarken ölmeye basla.”

Ölmek zordur..

Sonra o bazi günleri baska günler takip eder.
Baska günler yine keyifsizsinizdir. Icinizi kemiren ve nefeslerinizi calan sikinti hala oradadir. Ama bu sefer farklidir: Allah vardir. O yaradandir.. Dermandir.. Ve sizi sizle imtihan eden rabbinize boyun egmeyi ögrenmeyi tercih edersiniz. Artik yalniz degilsinizdir…
Sizi siz yapan seylerle, kendinizle yasamaya calisir, gercek hayatlik ölümü beklersiniz..

Ölümü beklemek zordur..

Aynada biri var

2007-10-26T12:50:00.000+02:00

Aynada biri var
Bir yabancı
Aynada biri var
Benden başkası
Aynada biri var
Gözleri yaşlı
Aynada biri var
Beyazı kanlı
Aynada biri var
Zaman akmalı
Aynada biri var
Ben olmalı…

Gitsin

2007-10-26T00:21:00.000+02:00

Bazi günler icim berbat oluyor.
Sanki lokalize etmesi mümkün olan bir duygu, bir his var oluyor icimde, gögüs kafesimin altinda, akcigerimin bir kösesinde, kalbimin bir tarafinda. O an, gögsümü acip o hissi oradan söküp atabilmeyi istiyorum sadece.

Düsünmek zorlasiyor, istenmiyor. Off, yeter! diye haykirasim geliyor. Avazimin ciktigi kadar hedefsizce bagirasim. Tas kesiliyor bedenim. Vücudum agirlasiyor, tasinmaz hale geliyor.
Bazi günler, icim berbat oluyor.

Sonra bir rüzgar esiyor sanki. Romantik filmlerin romantik sahnelerinde romantik atmosferi abartili bir sekilde olusturmak icin masuk bayanin upuzun saclarini tel tel süzen bir meltem degil ama. Korku filmlerde panik dolu gözlerin yer aldigi dramatik bir sahneyi daha fazla dramatize etmek icin karanlikta suspus kesilmis o gözlerin sahibi genc kizin hemen arkasindaki pencereyi hic beklenmedik bir anda ansizin siddetle acan ve yürekleri acimasizca hoplatan bir rüzgar da degil.

Gözü kapali bir insana, ucurumun kenarinda oldugunu hatirlatan isimsiz bir rüzgar benimkisi.

Bazi günler, icim berbat oluyor.
Sonra rüzgar esiyor. Isyanin kenarinda oldugumu görüyorum.. Uyaniyorum..
Bir süreligine…

Ve biliyorum, icim bazi günler hep böyle berbat olacak.
Buna karsi yapacak bir seyimin olmadiginin da bilincindeyim. Yapabilecegim bir tek sey var:
O rüzgarin, isyana giden adimlarimin yaptigi gibi tekrar tekrar gelmesini ummak..

Rüzgarim gitsin.

Ama yine gelsin..

2007-09-22T03:10:00.000+02:00

blogspot,

nedir şu wordpressin elinden cektiğim..?

Biz de katıldık kervana

2007-04-25T20:25:00.000+02:00

Déménagement der fransızlar buna.
Almancası: Wir ziehen um.
Kısacası: taşınıyoruz.

Buraya.
Bekleriz efendim.

Not 1: Blogspot, lütfen kızma bana. Ahirette bi de seninle uğraşamam.
Not 2: Ev hediyesine gerek yok, zahmet etmeyiniz lütfen :P

Bir-ler ve İki-ler

2007-04-24T22:48:00.000+02:00

Müslüman olmak. Ve genç olmak. Avrupada yaşayan bir genç. Avrupalı genç. Avrupanın genci.
Bir yükü taşımak. Omuzlarda hissedilen bir ağırlığı. Ve o ağırlık esasında büyük bir sorumluluk. Vazife. Görev. Ve çetrefilli bir yolun tam ortasında olmak demektir avrupalı genç olmak. Önceki nesillerin adımıyla başlayan bir yoldur bu. Kimlik bayrağını teslim almış bir insanın yolculuğudur bu. O bayrağa sahip çıkmak, onu yıpratmadan gelecek nesle ve nesillere emanet etmek için.
Zincirin kopmamasıdır avrupalı genç olmak. Bunun çabasını göstermek demektir. Ve tuzaklardan sakınmak. Süslü görünen. Tadı tatlı bir zehiri içmemek ya da.
Zordur. Elbette zordur. İki kimlik arasında bocalamak. Arayışın simgesi haline gelmek.
İki dil. İki din. İki ırk. İki millet. İki kültür. İki. Hep iki. İki uğursuz bir sayıdır Avrupalı genç için. O her zaman "bir" in özlemini çekmiştir. Çünkü "bir", belirleyicidir. "Bir" vardır. Ve başka birşey yoktur. Oysa "iki" öyle mi? "Bir" den sonra gelen "iki", araftır. İki seçenek arasında kalmaktır. Kararsızlıktır. Boşluk.

Görünürde öyledir ya da, evet.
Esasen durum bakış açısı ile alakalıdır. İki bakış açısı vardır çünkü. Birincisi "iki"lere uğursuz gözüyle bakmaktadır. İkincisi ise "iki"leri bir rahmet olarak görmektedir. Bir bereket, bir nimet. İki güzeldir. İki el, bir elden daha işlevseldir. İki göz, ufkun daha geniş olmasıdır. Nesnelerin gerçek boyutlarına kavuşmasıdır. İki pencere, odaya daha fazla ışığın sızmasıdır.

Ve Avrupada yaşayan müslüman genç bazı güzelliklere, bir çok gençten daha rahat ulaşma imkanına sahiptir. O, iki dili anadili gibi konuşabilen insandır. Bu iyidir. O, iki kültürün, iki geleneğin gerekliklerini bilmektedir. Ve daha sıhhatli mukayese edebilmenin verdiği fırsatla o, daima iki şey arasından doğru olan biri seçebilecektir.
Temsilcidir. Türktür. Türkleri temsil eder. Müslümandır. İslamı temsil eder. Ve şuurlu genç her hal ve hareketiyle, her söz ve kelimesiyle bu durumun bilincindedir. Olmalıdır.
Zira bu sorumluluk kaçınılmazdır. Kaderine küfredeceğine, misyonunu alnının akıyla başarmanın yollarını arayan genç, emin olunuz ki, daha mutlu ve huzurlu bir hayat süreceği gibi, içinde yaşadığı topluma da daha faydalı ve hayırlı bir fert olmanın sevincini tadacaktır.
Ya küfredenler?.. İsyan edenler?.. "Ben kimim" sorusuna cevap bulamayanlardır bunlar. "Keşke"lerle kendilerini harap edenler, çoğu kez özgüvensizlik sorunuyla karşı karşıya kalanlardır. Özgürlüklerini, beyinlerini kendi elleriyle başkalarına verenlerdir. Çalışmak, düşünmek ve üretmek geleceğe dair tüm ümitlerini yitirmiş olan bu gençler için, beyhudedir. Zaten haksızlığa uğramaktadır, önyargılarla dolu muamelelere maruz kalmaktadır. Çünkü yabancıdır.

Öyle değil ama. Hiç değil.
Karamsarlık perdelerini çekip, hayat odamıza aydınlık verecek olan o iki rahmet penceresini açmanın zamanı gelmiştir artık!
Mevcut durum budur. Ve herşey bir imtihandan ibarettir. Bakmak yetersizdir, görmelidir genç.
Basiret ve feraset gözlüğünü takmalıdır, herşeyin ardında bir hazine gibi gizli olan kudret ve kuvvet sahibi, alemin yaratıcısı ve düzenleyicisini, aklımıza sığmayacak kadar mükemmel bir denge kuran Allah'ı görmelidir hayatın sıkıntılarıyla karşılaşırken, sabretmeyi öğrenirken, kemalleşirken, olgunlaşırken, her musibet ile birlikte O'na bir adım daha yaklaşırken. Musibet ve sıkıntılar hayatımızdaki gölgeler ise, gölgelenmeyi bilmelidir gölgeyi de yaratana teslim olmuş genç. ".. Olur ki hoşunuza gitmeyen birşey, sizin için hayırlıdır.." (Bakara suresi, 216)

Ve hicrettir avrupada yaşamak. Muhacirdir avrupada yaşayan müslüman. Gittiği yeri nurlandıracak insandır. Lakin inanmalıdır, bu potansiyele sahip olduğuna. Başarıya inanmalıdır, güzel günlerin geleceğine, ve onun da bu güzellikler imar edilirken bir tuğla olabileceğine.

Ümitsizliğe kapılmış genç, bitmiştir. Ümidini yitirmemiş genç ise herşeydir.
Kararlıkla pencereleri açıp ciğerlerimizi oksijen ile buluşturmak var iken, karanlık odanın terkedilmiş köşesinde havasız kalmanın ne alemi var?!..

Anket dedikleri şey

2007-04-24T09:45:00.000+02:00

Şimdi efendim, malumunuz, bazı bloggerler bloglarıyla ilgili anket yapmayı uygun görüyor.
Şurada da bir anket var. Sol alt köşede.
Harika bir şey!
Verdiği istatistiki bilgiler eminim çok değerlidir.
Katılmanızı tavsiye ederim.

Geberesice

2007-04-23T17:09:00.000+02:00

Boris Jelzin ölmüş.
Gebersin.

Gece saçmalamaları- 5

2007-04-23T00:23:00.000+02:00

Algılayış dediğimiz şey çok ilginç bir şeymiş. Mesela kafanızın kilosu, gramı, ağırlığı- eğer iki kiloluk saçınızı birden kestirtmediyseniz- değişmez. Ama başınız ağrıyorsa kafanızın mutasyon sonucu bir fil başına döndüğünden şüphe edebilirsiniz. Sonra şurup denen bir şey vardır farmakolojide. Tadı kötüdür. Ve o an, yani o bir kaç damlalık ilaç boğazınızdan aşağıya dökülüverirken, boğazınızın uzunluğu da sizi korkutabilir. Zürafa boğazlı mıyım ne, ilacın yolculuğu ne uzun sürdü, şeklindeki monologlara girebilirsiniz mesela. Bazen de, mesela nezle iseniz, gözlerinizin tenis topu yuvarlaklığına ulaştığını zannedebilirsiniz. O da bi ayrı ilginç hani. Evet, algılayış diyelim biz buna.
Peki kardeşim bana ne diyor? Abla diyor tabi ki. Abla, sence astronomi mi okusam (daha orta okulu bitirmedi!), abla, evödevimi yapar mısın, (cevabı her zaman haaaa-yır- dır), abla, lüüütfen (buna da duygu sömürüsü diyelim), abla, ben fizikten nefret ediyorum, ablablablablablablablablablabla bla bla bla bla bla bla blablablabla..
sonu yok.
Neyse.
Sonsuzluk aleminden tekrar yeryüzüne dönecek olursak, her tarafın karmakarışık olduğuna şahit olacağız. Malatya ölüm kokuyor. Amerika ise korku ve paniğin beşiği. Amerikada bir Korealı olmak bu aralar çok tehlikeli bir şey olsa gerek.. Allah yardımcıları olsun. Nasıl bir psikolojidir ki, insanı böyle bir şey yapmaya iter?.. Ve mantık yine devre dışı. Duygulardır hakim olan. Ve bu katliamı gerçekleştiren o genç kadar, onu o psikolojiye sokan insanlar da mesul kıyılan canlardan. Psikoloji dedim de, aklıma Pendik İmam Hatip Lisesindeki hoca geldi. Saçlarının aslında kendi saçları olmadığını sonradan anlamıştım. Onun psikolojisiyle yaşamak zor bir imtihan olsa gerek.. Ve bu nasıl bir zihniyettir ki, çocukların emanet edildiği insanları böyle bir halet-i ruhiyeye itmektedir..?
Dedim ya, insanları anlamak zor.
Ve aslında, herşey egoyla alakalı gibi. Herkes kendi egosunu tatmin etme yollarını aramakta. Menfaat da diyebiliriz biz buna. Kimileri de dava kelimesini kılıf olarak kullanabilir. Yok, bence yine işin ucunda nefsin tatmini amaçlanmıştır. Takdir arzusu. Kibir. Riya. Gösteriş. Para. Emeller. Vs. vs. Bunun da sonu yok.
Ve aklıma sevgili Aristo geldi. Autarkie tezi basit ve anlaşılır olduğu kadar akıl etmesi zor bir tez (Autarkie'nin türkçesi otarsi imiş). Mübarek adam diyor ki, herşey mutlu olmak için arzulanır, istenir. Para ister biri örneğin. Niçin? Parayla bazı şeyleri satın alacaktır. Eee, sonra? O satın aldığı şeylere sahip olduktan sonra ya da sahip olduğu vakit mutlu olacağına inanmaktadır. Nokta.
Ya da (daha az maddeci düşünen bir insanı ele alacak olursak) bir insan canlandırın kafanızda, bu insan çok yardımsever. Ve karşılıksız yardım ediyor gibi. Görünürde öyle en azından. Oysa mutlu olmak için mutlu etmeyi istemektedir.
Ve Aristo der ki, herşey mutluluk özleminin giderilmesi için istenir.
Haklı gibi dimi?
İşte bir tek Allah rızası gözardı ediliyor bu tezde. Yani bazı şeyleri insanların sırf Allahı razı etmek için yapabileceği. Gerçi öte yandan, bu insanlar Allahı razı edince mutlu olacaklarına inanıyor da olabilirler, dolayısıyla Aristo yine haklı çıkmış oluyor.
Ya o haklı çıkmış oluyor, ya da ben işin içinden çıkamadım...

Bilge olmak vardı şu alemde.. Bilenlerden..

2007-04-20T23:06:00.000+02:00

İnsanları anlamak çok zor. Anlaşılmak bir o kadar.
Kendini bilen Rabbini bilirmiş ya, sanırım işte bundan aciziz.
Kendimizi bilmekten.
Ya da kendi adıma konuşayım..
Evet evet, kendi adıma konuşayım.
Acizim.
Oldu mu?
Evet, şimdi oldu.

Fakat duayı hepimizin adına yapayım müsaadenizle..
Çünkü herkes muhtaçtır duaya.. Çünkü herkes O'na muhtaç..

Ey Rabbim, bize Seni bilmeyi bildir!..

Amin..

Gece susma çalışmaları- 1

2007-04-20T01:24:00.000+02:00

Uyumaya çalışıyormuş. Çalışsın, çalışmak her zaman iyidir.
Bir de kadere boyun eğmek. O da bazen iyi oluyor.
Umut. Onsuz olmuyor..
İstanbul mu? Onsuz bir dünya düşünemem.
İstanbul eski İstanbul olmasa da (eski İstanbulu çok biliyormuşum gibi konuştum şimdi)
İstanbulluğundan birşey kaybetmiyor..
Berlin mi? Düz. Yokuşsuz. Tepesiz. Sıkıcı.
Almanyada suç oranı en yüksek şehirler arasından dördüncü gelmiş Berlin. İlk üçe girememiş. Bi de başkent olucak! Başkent dediklerine bakmayın siz. İçmimarlık bile yok burada. Sonra bazı profesörleri ney'in ne olduğunu bile bilmiyorlar. Entellektüellermiş. Okumuşlarmış.
Çok garip..
Hayatında hiç ney tınısı işitmemiş bir insan düşünüyorum da.. Ya da hiç baklava yememiş. Ve bu insanlar tarih yazmış arkadaşlar! İsimleri şurada burada geçiyor..
Ayşe ablayla karşılaştık geçen. İstanbulu hiç görmemiş olan..
Hiç duymamış olan.. Hissetmemiş olan..
Dua ettim ona.
Soru: Nasılsın?
El cevap: İstanbuldaydım..

Deli olmakta bazen güzel birşey.
Hatta çoğu zaman.
Ve insan yaptığı işin delisi olmalı. Sevmeli.. Sevdiği şeyin delisi olmalı. İşte biz buna sevda diyoruz. Aşk.. Ya da şevk..
Ashab aşıktı örneğin..
Biz ise..
Neyse..
Susmak da arada bir iyi oluyor galiba..
Bi deneyeyim..

yarı hacı gibi bişey

2007-04-18T23:20:00.000+02:00

Çetemizin çok saygıdeğer elemanlarından Ummibilal ile Erguvani, ve yine çetemizin çok saygıdeğer sempatizanlarından Güllü (Güllü, ismini değiştireceğim haberin ola, kendine yeni bir isim bul, Gülpembe olabilir mesela :P ) ile Mimar ve Mimarın kardeşi (o da hukuk okuyor, bi isim bulmalı ona, hmm onu da Savcı falan mı yapsak?) dün itibariyle bana çok çok dua ettikleri umre yolculuklarından dönmüş bulunmaktalar.
Kendilerine şahsım ve arkadaşlarım adına Hoşgeldiniz, Safalar getirdiniz der, umrelerinin mebrur ve de makbul olmasını temenni ederim.
Sözün özü: Ich hab euch lieb!
:)

sabah rüzgarı

2007-04-17T21:52:00.000+02:00

Bu parçayı çok sevdim.

Gece saçmalamaları- 4

2007-04-16T23:57:00.000+02:00

Bugün kısa kısa saçmalıyacağım efendim. İstanbuldan geleli hala bir yorgunluk var üzerimde. Bilmem diğer arkadaşlar ne alemdeler?.. Mesela Sevdalı adında buralarda gezinen biri var ya, o da gelmişti. Yan odamdaydı. Kamerası çok güzel çekiyordu. Bana da yolliycakmış her resminden :p Düşünüyorum da, şimdi o otel bizsiz çok sakindir be.. Bi de otelin hemen yanında Lemar vardı, sayemizde bir sürü kar yapmıştır on gün içinde. Herşey vatan için arkadaşlar. Sırf vatanımız ve vatanımızın insanı kalkınsın diye Mahmutpaşadan, Kapalı Çarşıdan ve daha bir çok yerden bir sürü alış veriş yaptık. Psikolojide bu duruma ne derler bilmiyorum ama ben "aynısını almanyada bu fiyata bulamayız- sendromu" diyeyim bu hastalığa. Bi de Çanakkaleye giderken yolda bir camide uyumakta bir başka güzeldi. O gece çok üşümüştüm. Bi de bir arkadaş vardı. Çanakkalede yol boyunca rahatsızdı. Yolculuktan hiç bir şey anlamamıştı. Son gün hepimiz neyden etkilendiğimizi söyliycez şimdi, işte kimisi Selimiyeden etkilendim, kimisi şundan etkilendim falan dedi. Sıra o arkadaşa gelince, gittiği yeri çok gezmiş gibi "Ben en çok Çanakkaleden etkilendim" demez mi.. :)
Evet hayatım, doğrudur, ama bu etkilenme sağlığın açısından olsa gerek.
Bi de otobüste hep birlikte şarkı, türkü, ilahi vs. söylemekte güzel oluyordu. Yalnız repertuarımız genel olarak pek de geniş değildi galiba, dönüp dolaşıp aynı şeyleri söylüyorduk çünkü. Sonra bi de şey, annem oteli aramış bir keresinde, biz henüz dışarıda iken. Receptiondaki (Receptiona Recep diyorduk biz) bey yanındakine annemin de duyacağı şekilde şunu sormuş:
- Abi, almancı kızlar daha gelmedi dimi?
Yok kardeşim yok, biz ne yapsakta yapalım, adımız almancı diye kaldı bir kere.
Ya ben kısa saçmalıyacağımı söylemiştim, ama yazdıkça aklıma geliyor işte, aklıma geldikçe de yazıyorum gördüğünüz gibi.
Ya ben bişey daha diyecektim.
Unuttum.

Zaman bana oyun oynuyor..

2007-04-15T09:22:00.000+02:00

Berlindeyim.. Yine..
Geçti.. Bitti herşey..
Ne çabuk..
Hayal değildi..
Rüyadan da uzak..
Ama bir rüya kadar kısaydı İstanbul..
Koca İstanbul, sen çok kısaydın..
Aziz İstanbul, sendeydim..
Şu an elde var sensizliğim..
Üzülmemeli ama..
Zamanın bu oyununa..
Sevinmeli..
Yaşandığı için..
Güzel günler..
An ve duygular..

Hatıralardır kalan..
Çok güzel hatıralarım var benim..
İstanbulumdan..

Alınyazım..

2007-04-01T19:18:00.000+02:00

Şimdi buraya o kadar çok şey yazılabilir ki.. O kadar çok şeyden bahsedilebilir ki.. Güzel arkadaşlarımla yapmış olduğumuz yolculuktan bahsedebilirim örneğin. Hamburgtan gelen özel dostlarla orada buluştuğumuzdan. İstanbul Sazendeleri muhteşemdi diyebilirdim mesela.. Kanun çalabilmeyı isterdim diyebilirim.. Ya da Cemil Meriçi seviyordum, kızı Ümit hanımı da çok sevdim diyebilirim. Samimiyetinden söz edebilirim. Her sözünün kalpten geldiğini hissettiğimi yazabilirim buraya.
Ve daha bir çok şey..

Ama ben size hayatın garipliğinden bahsetmek istiyorum.. Edebilirmiyim izninizle?
Bizim ailede bir Ayşe abla vardı. Bugün, bir kaç saat önce vardı... Bu sabah vardı, annemle konuşan bir insandı. Şimdi de var, ama konuşamıyor, göremiyor, işitemiyor ve kimseye cevapta veremiyor. Ardında bıraktığı üç çocuğuna sarılamıyor. Ağlayan iki yaşındaki oğlunu susturamıyor. Mahzunlaşmış kızlarının saçlarından da okşayamıyor artık..
Türkiyede ev yaptırmıştı, geçen sene, kanser olduğunu öğrenmeden önce, tatilini orada geçirmeye hazırlandığı..
O ev hala
var.
Ama Ayşe abla
yok.

Ne garipsin ey Dünya!
Geçicilik sen iken ebediyette senmişsin gibi yaşıyoruz sende!
Ne garipsin ey Hayat!
Acılarla dolu olduğun halde, sende Allahı göremediğimiz halde senden ayrılmak istemiyoruz!
Ne garipsin ey İnsan!
Alnına "ölümlüdür" yazıldığı halde sen o yazıyı görmek için hiç aynaların karşısına geçmezsin! Oysa çok kolaydır görmek.. Ama sen.. korkuyorsun.. Aynaların haykırdığı gerçeklerden..
Aynalar bırakmayın bizi..! Biz sizi unutsakta.. Ya da unutmayı istesekte.. Lütfen..

Allah sana rahmet etsin ey alnında "ölümlüdür" yazan, evi var olan, kendisi gitmeye mahkum olan insan..

Çetece

2007-03-31T02:06:00.000+02:00

Şahsım ve çok sevgili Çetem adına tüm ziyaretçilerimizin, dostlarımızın ve aslında ayırımcılık yapmanın ne gereği var, tüm müslümanların diyelim biz olsun bitsin, evet hepsinin ve hepinizin geçmekte olan Mevlit kandilini kutlar hakkımızda hayırlara vesile olmasını temenni ederim.

Biz Çete olarak bi koşu bir kaç yüz kilometrelik bir yolu katedip geliyoruz. Berlin sizlere emanet. Eti sizin kemiği bizim :P

Dualarda anılmak ümidiyle..

Gece saçmalamaları- 3

2007-03-28T23:48:00.000+02:00

Pasta yaptım. Bana sorarsanız güzel oldu. (Avukatın, Sina ne kadar da mütevazısın deyişini duyar gibiyim. Allah seni çok sevsin Avukatcığım, sayende kibirli olamıyorum). Peki anneciğim beğendi mi? Nayır (Bi de bu nayır iki gündür nalışkanlık oldu bende). Ne dedi peki? Şunu dedi: Bizim köyün tandırındaki çamura benziyor (Pasta çikolatalı kakaoluydu da). Neyse ya, bari köyünü hatırlattım ona. O tandırın başında ekmek yaptığı günleri belki de. Bazen bazı şeyleri hatırlatmak gerekiyor işte (Mesela: Aaasuude, yarın onbir buçukta, unutmadın dimi? Tamam belki de bunu hatırlatmak gerekmiyordu, ama olsun). Hatırlatmaktan bahsedince Miraçtan da bahsetmeli. Şimdi Miraç, Abdullah Faruğun amcasının oğlu oluyor (bkz Zeytinin Burnu). Abdullah Faruk ise Sinanın amcasının oğlu oluyor. Dolayısıyla Miraç ta Sinanın amcasının oğlu oluyor. Ve biz buna ne diyoruz? Mantık ilmi diyoruz efendim. İşte Sinanın amcasının oğlu olan Abdullah Faruğun amcasının oğlu Miraç (aynı zamanda Sinanın da amcasının oğlu- unutanlar için bir hatırlatma) napmış, onu anlatalım: Öncelikle Miracın iki buçuk yaşında tatlı bir çocuk olduğunu söylemeli. Bu tatlı çocuk bir akşam yıldızlar ay ile muhabbet ediyor iken annesi tarafından yatağa koyulur, uyuması gerekmektedir çünkü (Mantık ilmi der ki, Miraç Sinanın amcasının oğlu ise, annesi de Sinanın yengesi olur). Annesi oturma odasında TV (okunuşu Te Ve) izlemektedir. Reklamlar çıkmıştır. "Pınar"ın reklamı vardır, fonda "ordaaaa bir köy var uzaaktaaaaaa.." türküsü söylenmektedir. Miraç bu türküyü sevmektedir. Ve ne yapar? Yatağından annesine emreder (emrederken bağırır) "Annnneeeeeee sen de söyleeee !!.."
Aman tanrım, ne musikişinas bir kuzenim varmış da haberim yokmuş.
Sonra Pasta dedim ya başta, işte şunu da diycem: Allah bulaşık makinesini icat edenden razı olsun. Hmmm.. Şimdi de mucidinin kim olduğunu merak ettim. Bi bakim, geliyorum.
Tabi ya, başka nasıl olabilirdi ki! Kadın. Bulaşık makinesini icat eden şahıs bir kadın. Bir erkek niye böyle birşey yapsın ki?! Josephine Cochran. Nur içinde yat ablacığım...

Gece saçmalamaları- 2

2007-03-26T22:39:00.000+02:00

Dizi gibi olacak bu gidişle. Arada bir de "Reklamlardan sonra devam edicez efendim. Sakın ayrılmayınız bizden" mi desek. Ya da Münib Engin Noyan gibi "Şimdi bir ekmek aramız var efendim" deyip standardın dışına mı çıksak? Ama o da taklitçilik mi oluyor sanki? Hmm..
Yok kalsın. Özgün bir blog olsun bu. Çok güzel ya da çok iyi olması gerekmiyor, özgün olması önemli. Kimdi.. Victor Hugo muydu? Neyse, bir zat-ı natık "İyi olmak kolaydır, önemli olan adil olmaktır" demiş. O geldi şimdi aklıma. Sonra (bu sözün ise Hugoya ait olduğundan eminim) "Kadınlar zayıfıtr, anneler güçlüdür" demiş. Ja, dieser Spruch hat schon was, muss ich zugeben.
Sonra bugün alman bir öğretmen ile kadın hakkında konuştuk, onu da anlatim bari. Kadınlar niçin örtünür sorusundan yola çıktık. Hıristiyanlıkta da örtü var aslında, bir çoğu bunu bilmez ama, dedi. Evet biliyorum, dedim, çünkü kadının çekiciliği her dinde kabul edilmiştir. Bu yüzden (Kalvinistlerdemiydi?) eskiden hıristiyan kadınların saçlarını topuz yapmaları da mecburi idi (Ortaokulda tarih dersinden aklımda kalan bi bu var bi de merkantilizm var.) dedim. Evet, dedi, bunun direkt Havva ile ilgili olduğunu düşünüyorum ben. Sizce de öyle değil mi.. Yani kadının yaratılışında bir şeyy yön vardır.. şeyy.. dedi. O şeyy in yerini dolduramadı. Ne demek istediğini anladım. Yoo hayır, dedim, İslamda kadına o gözle bakılmıyor. Kadın, İslam felsefesine göre değerlidir. Hani değerli bir eşyanız olur ya, onu saklarsınız, herkesten sakınırsınız. Kadın da öyledir. Bu yüzden örtünmesi emredilmiştir. Ben bu açıdan bakıyorum. Anlayışlı bir beydi. Belli ki öğrenmek için gelmişti, önyargılarını tasdikletmek için değil. Uzunboyluydu. Bağlantıyı oradan kurucam şimdi: Otobüste Leyla ile karşılaştım. Babası suriyeli annesi alman olan, ortaokulda aynı sınıfta olduğumuz. Kısa boylu olduğu için takılırdı herkes ona. Şimdi ise hay maaşallah. Evet, noldum dememeli. Katılıyorum.
Sonra kendisine bir zamanlar "Sen müslüman mısın?" sorusunu yönelttiğimde "Suriyedeki akrabalarımıza göre müslümanım" şeklinde verdiği cevap geldi aklıma.
Kardeşim latince çalışıyor. Çalış çalış. Sezar ve Cicero seni bir gün öyle bir terkederler ki, anlamazsın bile. Havanı veni vidi vici ile atarsın, daha da atamazsın. Neyse.
Bir de eski romalıların inancına göre die Unterwelt varmış ya. "Yer altı dünyası". Ama burası mafya babalarına has bir yer değilmiş. Öldükten sonra her insan ruhunun gittiği yermiş. Cennet cehennem sentezi bir mekan diyebiliriz. Bu arada eski romalılara göre ölülerin gömülmesi çok ama çok önemliymiş. Defnedilmeyen "merhum" merhum olamıyormuş. Nasıl oluyor bu iş, şöyle oluyor. Gömülmediği için ne o yer altı dünyasına göçedebiliyormuş, ne de yeryüzünde kalabiliyormuş. Arafta kalıp acı çekermiş bu yüzden. Hmm.. saçma da olsa fena fikir değil aslında, en azından gelecek nesillerin ahlaki açıdan düzgün yetiştirilmeleri için çok önemli bir sebep teşkil etmiştir kesin. "Hanım hanım, bizim çocukları iyi yetiştirelim de biz gömsünler." Böyle dermiş babalar belki de. Bunu niye daha önce düşünemedim ben? Heureka buldum!! diye bağırasım geldi şimdi. Yok bağırmim. Gidip yatim.
Şimdi de bir uyku aramız var efendim. (İşte budur!)

Aaasuude

2007-03-25T23:22:00.000+02:00

Türkçe sözlükte
asude: 1. Rahatlamış, sükuna ermiş, keder ve sıkıntıdan uzak, müsterih. 2. Sakin, sessiz.

Ekşi sözlükte
asude: 1. Rahşan Ecevit'in kız kardeşinin adı 2.Kuzguncukta kendi halinde, güzel ev yemekleri yapan minicik bir aile lokantası. 3. İlk iki hecesi uzun okunan kelime: aaa suu de.

Bizim sözlüğümüzde
asude: 1. Gerçek bir dost 2. Güzel insan 3. Bugün yirmibir yaşına basmış olan kocaman bir kız

İyi ki doğdun Asudemiz!
İyi ki varsın..
Aaasuude bir hayat sürmen dileğiyle..

çete

gece saçmalamaları- 1

2007-03-23T00:15:00.000+01:00

bugün biraz saçmalasam ne olur? bişeycikte olmaz dimi.. kusuruma da bakmazsınız dimi..
böyle anlamsız anlamsız ya da sadece benim için anlamlı anlamlı olan harfler karalasam buraya.. kalem ve kağıtsız.. dijital kalemim klavyemle.. dokunamadığım şu dijital sayfaya.. dijital saat.. dijital insan.. ve dijital ruh.. geçen annemle doktorda beklerken bir dergide okudum bu kavramı "dijital ruh".. ürperdim sanki bir an.. sanki.. dijital bir ürperiş miydi o da? bu "sanki" de dijital bir sanki oldu sanki.. şimdi ben dijital bir karmaşa sergiliyorum.. beynim biraz dijitalleşti de.. bir de pokemonun bir kardeş çizgi filmi vardı.. digimon ya da dijimon diye. o geldi aklıma. ejderhalar bile dijital oldu yahu.. bir de aklıma geldi şimdi. shrek diye bir animasyon filmi çıkmıştı. artık çizgi filmlerin de tadı kaçtı dedirtmişti bana.. yine de izlemiştim ama.. her ne kadar shrekin el kol hareketleri bana ilkokulda öğrendiğimiz robot dansını hatırlattıysa da (cahildik o zamanlar, öğretmenlerin öğrettiği herşeyi büyük bir hevesle yapıyorduk), filmin kahramanı olan shrek ile sevgilisinin çirkin olması hoşuma gitmişti. şu pamuk prenses ve beyaz atlı prens dönemini atlattık demekki demiştim kendi kendime.. ama ı ı. öyle değil. hala "sanatçı" olmanın yolu güzellikten geçiyor. ahlak güzelliği mi? o da ne. dürüstlük mü? sakın ha.. müzik piyasasında yutulursun. bir de magazin proğramları var ya hani.. onlara da arada bir çık. olsun ya nolcak 70 milyon insan (hatta yurtdışını, mesela almanyayı da katarsak, daha fazla insan) senin aile içi sorunlarından haberdar ise.. suisit girişiminde bulun mesela.. woooooooowww.. bilmem kaç milyon gencin idolu olan falan "sanatçı" intihar girişiminde bulunmuş.. saçlarını sıfıra vurdurttuktan sonra.. şimdi konudan konuya atlıycam ama aklıma About A Boy geldi. Hani Kurt Cobain hayranı bir kız var ya orda, o geldi işte. şey diyordum ben. idol, evet. hayatında hiç mutfağa girmemiş bir "sanatçı" yı örnek alalım biz dimi.. vaayy ne kadar da "hür" bir kadın. emansipasyon budur işte. bir salatayı yapmaktan aciz olmak. harikasınız hamfendi.
mahremiyet diye bişey de kalmamış bu arada.. ama bunu siz de biliyorsunuz dimi..
bunu da geçelim mi.. geçelim geçelim..
sonra August Macke geldi aklıma.. yirmi yedi yaşında savaşta düşen.. bi altı sene sonra onun kadar uzun ya da kısa yaşamış olacağım.. sonra şimdi İm Westen Nichts Neues geldi aklıma.. Erich Maria Remarque imzalı bir eser.. Birinci Dünya Savaşı hakkında.. askerler var orada.. ölen ve öldüren.. Maupassantun alman askerlerine karşı beslediği nefret geldi aklıma.. sonra kardeşim geldi aklıma.. fransızcası benimkinden iyi olan. bacak kadar çocuk diycem şimdi, ama öyle de değil. abla dessines-moi değil, dessine-moi olacaktı. emin misin? evet, birinci tekil şahıstan geliyor.. tabi o, birinci tekil şahıs demedi. Erste Person Singular dedi. bi de biz burda almanlaştık mı ne.. almanlaşmak dedim de.. geçen yemek tariflerine bakarken, bu arada bloglarda çok harika yemek tarifleri var, fırınlamak sonra mikserlemek robotlamak gibi kelimelerle karşılaştım. yok kardeşim, benim türkçem kıtsa da bu kadar da uydurukçuluk yapılmaz ki dedim. oturgaçlı getirgeç gibi. düşünsenize anneme anneciğim diyeceğime doğurgaçcığım diyorum.. Mamiii demeyi tercih ederim. bi de annem almanca öğreniyor ya, harika bişey ya. ders kitabını açıyor, orada bir tane kız var şimdi, iki tane tavşanı var, isimleri de Schnuffi ile Poppel. sonra ben çok gülüyorum, sonra annem gülüyor. sonra birlikte gülüyoruz. sonra anneme "seni seviyorum" deyip yanağına da bir öpücük kondurup çıkıyorum odadan. Sonra hayat süper güzelleşiyor.. sonra bu dünyada ne çok kalbi temiz, niyeti iyi insan var diyorum içimden.. aklıma arkadaşlarım geliyor. sonra başka şeyler de gelmek istiyor aklıma.. ama beynim üff sina nedir bu senden çektiğim diyor..
tamam ya, gittim.
son bişey, valla sonra gitcem. iranlılar çok sessiz ve sakin bir millet. konuşurken bile sessizler.

Çeteme özel

2007-03-21T20:02:00.000+01:00

yirmibir mart ikibinyedi tarihinde berlinde bir otobüste kolsaatleri ondokuzu yirmi gösterirken, biri "ya şu yanımdaki kadın da bir kaç kadeh içmiş.. elindeki çiçeklerin ismini sorduğuma pişman etti beni.." gibi gereksiz düşüncelere dalmıştır (acaba kim?)... derken ceptelefonu çalar..

ben var ya telefonu pencereden atıcam birazdan. hatta evdeki tüm telefonları imha etmeliyim. avukat arayıp hesap soracakmış da bana. hatta öldürme gibi bir niyeti de varmış. aklı sıra bir kaç kanun manun ezberledi ya, bir iki ay yatıp çıkarım diye düşünüyor galiba :P

sevgili çeteciğim, canım çetem, güzel insanlar,
bitanem asudem, hayatım avukatım, gülüm nazendem,
valla buluşacağımızı unutmuştum. şimdi şeyy.. çok üşüyordum.. bir an önce eve gitmeyi istedim... o yüzden şey oldu..
valla benim suçum yok.
hep bu soğuk havalar yüzünden!

kendimi affettirmek için size bişey anlatim mı? :)
bugün ummibilal ile buluştuk ya, ben bişey dedim, sonra o bişey dedi sonra dedim ki:
"Allah gönlüne göre verecektir.. İnanıyorum buna.."
Ummibilal ne dedi sizce:
"söz mü?"

geceler ve başlangıçlar

2007-03-20T22:19:00.000+01:00

Bir andı.. Sırtı dönük oturuyordu.. Başında fesi vardı.. Gözleri kim bilir ne yöne bakar durumdaydı.. Dalmışmıydı.. Gitmişmiydi bir yerlere.. Başka dünyalara.. Çok uzaklarda var olan.. Tek başına yaşadığı dünyalara.. Bir o kadar da kalabalıktı sanki.. Huzur dolu yine de.. Hayali dünyalardaydı belki de.. Ruhu..
İsmini koyamadığı.. Koymaktan korktuğu ya da..
Elindeki çay bardağının sıcaklığını dahi hissedemiycek kadar uzaktaydı.. Soğuttuğunun farkında olmayacak kadar zaman ve mekandan uzak..
O gün.. o an.. niçin.. oturuyordu orada?..

Bilinmez..

Ya da oturuyor muydu ki? Belki de sadece August Macke'nin zihninde vardı orada biri.. Başında fesi ile.. Türk kahvesinde.. Yalnız.. Güneşli bir günde.. 1914ün sıcak bir yaz gününde muhtemelen.. Ya da akşam mıydı? Belki de hava güneşli değildi.. Geceydi.. Sokak lambalarının ya da bir fenerin geçici ışığı idi etrafı aydınlatan.. Geçici bir aydınlıktı.. Geceyi delen.. Ya da geceye sarılan.. Geceyi örten.. Geceydi.. Örten..
Geceler vardı.. Geçen..
Yaklaştıran.. Geçici olmayan geceye.. O gece.. nefeslerin kesildiği.. Bedenlerin yere yıkıldığı.. Toprağın kanla birleştiği.. Birinci Dünya Savaşında Macke'nin düştüğü günün gecesi gibi.. Kalbinin atmamaya başladığı gece.. O gece bir başlangıcın gecesiydi esasen.. Aslında birşeyler başlıyordu.. Dünya bitince başlar herşey.. Genç yaşta.. Savaşta.. Toprağa.. Kanla.. Kavuştuğu günün gecesi birşeyler başlamıştı işte..

Ve bundan tam dört sene önce de Irak bombalanmaya başladı..
Bir geceydi yine..
Geceler başlangıçlara gebedir..
Geceler çok şey örttü.. Gözlerimizi örttü mesela.. Oradaki zulmü göremez olduk.. Kanları örttü.. Renklerinden habersiz olduğumuz.. Haykırışları örttü bir de.. Çığlıkları.. Bedduaları.. Bedduaları?..
Yoo.. Hayır... Hayır Gece! Onları örtemezsin! Beddualar örtülmez.. Mazlumun bedduası asla!
Bir de gerçekler, onlar da aşikar.. Biz göremesekte.. Başımızı başka yöne çevirdiğimiz için.. Sırtımız dönük oturduğumuz için..
Allahu alem..

Allahu.. Alem..
Allah..
Alim..
O
Basir..
O
Semiğ..
ve
yine O.. Kahhar!..

Boğaz ve kafa

2007-03-19T00:52:00.000+01:00

Sina zaping yaparken bir kanalda takılıkalır. Ekranda kameralara poz veren, suni gülücükler saçan tipik bir "sanatçı" vardır. Arkasında ise muhteşem bir boğaz manzarası.
Sina: Aaaaa... İstanbuuuulll...
Annesi: Bu kız kafayı yemiş..
Sina: :)

harikasın çocuk!

2007-03-16T11:26:00.000+01:00

Abdullah Faruk (5-6 yaşlarında) annesine:
Sina abla yine gelecek mi? Hani geçen sene Zeytinin Burnuna gelmişti ya..
:)

Sen emret Paşam,
Zeytinin Burnuna da gelirim, Üskünün Darına da, Kadının Köyüne de :P

İyileşmek çok kolay

2007-03-15T22:55:00.000+01:00

Paulo Coelho.
İyi adam. Derdi olan bir insan. Sıradan fakat yine de sıradışı biri.
"Simyacı" güzeldi. Diğer kitapları da güzel. Bunlardan biri de 1998 ila 2005 yılları arasında kaleme almış olduğu bir kısım yazılarının toplandığı "Sei wie ein Fluß, der still die Nacht durchströmt" adlı kitabı (türkçe ismini sormayın, bilmiyorum çünkü; kelime kelime tercüme etmem de yazara ve mütercimlere saygısızlık olurdu herhalde, o yüzden vazgeçtim.)
Yazılarının temaları "sevgi" ve "inanç" merkezli. Hikayelerle, rivayetlerle, örneklendirmelerle dolu bir eser.

İşte paylaşmayı istediğim bir hikaye:
Paulo Coelho'nun gazetelerden okuduğu olay Brezilyada cereyan ediyor (Paulo Coelho'nun vatanında yani. Ah avatanım ah!.. Neyse konuyu dağıtmayalım). Bir çocuk anne babasından dayağa ve işkenceye maruz kalır (bu alemde insan kılıklı yaratıklar da var maalesef). Öyle ki, çocukcağız artık konuşamaz iştemez ve hareket edemez hale gelir. Hastaneye kaldırılır ve bundan sonra bakımını bir hemşire üstlenir. Bu hemşire, doktorların "Boşuna uğraşma, işitemiyor" deyişine aldırmadan o çocuğa her gün "Seni seviyorum" der. Aradan üç hafta geçer ve çocuk hareket etmeye başlar. Dört hafta geçer. Çocuk konuşmaya ve gülümsemeye başlar. Ve sevgisiyle şifa vesilesi olan hemşire muhabirlerin tüm ısrarlarına rağmen ropörtaj edilmeyi kabul etmez. İsmi de meçhul kalır. Ve Paulo Coelho der ki: Sevgi değiştirir, sevgi iyileştirir..

Merci Monet!

2007-03-14T22:46:00.000+01:00

Köprü olmak güzeldir, lakin zordur.
Yok yok olmadı.
Köprü olmak zordur, lakin güzeldir.
Evet, şimdi oldu.

ke-lime, insandan bir lime..

2007-03-14T21:55:00.000+01:00

Kavramlar.. Kelimeler.. Terimler..
İnsan olmak.. Zamanımızda en çok hasretini çektiğimiz değer... İnsanlar çok şey olabiliyorlar.. "Kadın" oluyorlar mesela. Kadın haklarından dem vuruyorlar. Kadın haklarından, kadın haklarının olmadığı zeminlerde ve ortamlarda bahsedilir bence. Demek ki batı medeniyetinde kadınların hakları yokmuş ki, kadın hakları diye bir terim atılmış ortaya. İşin mantıksal boyutu bu bence. Bizim medeniyetimizde ise kadın hakları diye bir tabir yoktur, ithal edilmiştir. Çünkü bizde kadın zaten sultandır, zaten el üstünde tutulur. Bu işin toerik yönü tabi, kadınlara işkence eden, onları ezen türk erkeklerimiz yok mudur? Vardır efendim, maalesef. Bunlara biz, işin teorik yönünü pratiğe dökmekten aciz olan erkekler diyelim. Bazı kadınlar ve erkekler insan olamıyorlar işte.. Kadın olayım, erkek olayım derken, insan olmayı unutuyorlar..

Sonra hürriyet..
Neyle ölçülür? Hürriyetin en üst noktası nedir acaba? Yasakları çiğneyip kafalarına göre kendi meşru dairelerini çizen insanlar ne kadar hür? Hür olmak demek herşeyi yapabilmek demek mi? Vurup kırmak, istediğini söyleyebilmek, bu mudur? İstediğini istediğin kadar tüketmek?
Peki hürriyeti maddede arayanlara biz niçin "bağımlı" diyoruz...?
Ne çelişki, Allahım..! Oysa gerçek hürriyet sana bağlanmakta gizli!.. Sana bağlanmakla maddenin, insanların esaretinden kurtulmakta gizli..
Muvaffak eyle cümlemizi..

Sevap..
Sıkça kullandığımız bir kelime. Almancada günah (Sünde) kelimesi mevcut, fakat sevap kelimesinin karşılığı yok biliyor musunuz.. Gayri müslimlere açıklamakta zorlandığım kelimelerden biridir sevap.. Bir de bereket var, o da çok zor.. Ve yine görüyorum ki.. Dil mentalite işi.. Yeni doğan çocuklara dahi günahkar gözüyle bakılan bir medeniyette, peygamberlerinin ümmetinin günahlarını çıkarmak için öldüğünü kabul eden bir medeniyette başka nasıl olabilirdi ki.. Bir kere günah çıkarmak: böyle bir kavram olabilir mi ya?..

Tüm ziyaretçilerime müjdeler olsun, bu yazımı okuyan herkesin günahları bizatihi benim tarafımdan yoğun bir uğraş sonucu çıkarılmıştır! Çok uğraştırdınız beni çoook...
Bundan sonra daha dikkatli olmanızı istirham ediyorum, bu hizmetimizin tekrarı yoktur.
Biri de benim günahlarımı çıkarsın yahu!.. Allah rızası için (!) ..

Ah Ömer...

2007-03-12T16:13:00.000+01:00

Kara haber tez yayılırmış.. Öyle oldu gerçekten de..
Ve biz kara haberleri televizyonlardan görmeye, gazetelerden okumaya alışkınız.. Ama bazen de burnumuzun ucunda cereyan ediyor olaylar. İnanılması güç olaylar..

Dün sabah 18 yaşında bir türk genci bıçaklanarak öldürüldü.. Çok uzakta değil.. Berlinde.. Eski evimizin orda.. Çok ama çok aşına olduğum bir mahallede..
Sokaklarında gezdiğimde kendimi çok güvende hissettiğim bir semtte.. Orada doğmadıysam da büyüdüğüm semtte..

İşte o sokakların birinde Ömerin canına kıyıldı.. Kıyan da yaşça ondan büyük olmayan bir türk çocuğu.. Evet.. Tam anlamıyla çocuk.. Kalbine bıçak saplanan da.. Acımasızca defalarca saplayan da..
Ne uğruna peki?!...
Bir kız içinmiş herşey..

Off...

Rabbim Ömerin ailesine sabır versin..
Ona da rahmet etsin..
Berlinde.. Dün sabah.. Bir hiç uğruna.. Canına kıyılan Ömere..

Ruhuna bir Fatiha..

sudan ucuz..

2007-03-09T19:59:00.000+01:00

bilmiyorum.. bana mı öyle geliyor? belki de öyle değildir hani.. belki de benim algılayışımdan kaynaklanan bir şeydir bu.. cidden bilmiyorum..

normalde otobüse metroya vs. binmeyi seven biriyimdir.. sanırım bu yüzden bu kadar seyrek araba kullanıyorum.. bir vagonda binbir çeşit insanla karşılaşıyorsunuz.. sonra onlarla ilgili düşünceler geçiyor aklınızdan..

bak şu bey var ya.. kaç yaşındadır acaba? çok yaşlı olduğu ortada.. neler yaşamıştır..? ikinci dünya savaşında o kadar cana kıyılırken, o esnada işte, muhtemelen durumun ciddiyetini kavrayamıyacak kadar ufak bir çocuk idi o.. şurda oturan kız da antremandan geliyor, evet evet.. dizlerinin üstündeki çantasından anladım.. hmm.. futbol falan mı oynuyordur acaba? yoksa karate jüdo gibi birşeye mi gidiyordur? orda oturan kadın var ya.. hani elinde kitap olan... roman mı okuyor? o da mı orhan pamuk okuyor? ne hikmetse bu aralar herkesin elinde orhan pamuk var..
ama..

olmuyor artık.. birileri toplu taşıma araçlarında yaptığım bu fizik ötesi meditasyondan haberdar ve de rahatsız olmuş olmalı ki, başıma hep birini musallat ediyor.. yok yok o üç harflileri kastetmiyorum.. aman Allah korusun.
kastım alkolik içecekleri su içer gibi tüketen insanlar..
alkolün pençesine düşmüş insanlar..
işte onlar var ya..
hep benim yanıma oturuyorlar ya...!

ama yadırgamamalıyım dimi?
biranın sudan ucuz olduğu bir ülkede yaşıyorum ne de olsa.. ekonomik kriz falan filan..
ya ya.. öyle işte.
Almanlarla ilgili birinci dersimiz: Çok bira içtikleri doğrudur efendim.

dessines- moi!

2007-03-07T14:31:00.000+01:00

Marie- Denise Villers

Jeune femme dessinant
(Resim çizen genç kadın)
1801

Positano

2007-03-05T12:58:00.000+01:00

Hayatımda gezmek görmek istediğim yerler listesine bir şehri daha ekledim.
Positano. İtalyanın "Ancak ayrıldıktan sonra gerçekliğini idrak edebileceğimiz, oradayken gerçek olamayacak kadar güzel bir hayal kasabası" imiş John Steinbeck'e göre.

"Kulağı kesik"ler

2007-03-04T19:20:00.000+01:00

Genelde sözünde durmayanlar için kullanılan (öyleymiş) "kulağı kesik" tabirinin tarihte neye dayandığını öğrendim dün (Allah öğretenden razı olsun).

Hikayesi şöyle imiş:
Vakti zamanında Hz. Ali efendimiz (r.a.)'in Kamber adında bir kölesi varmış. Bu zat-ı muhterem efendisini çok sever, ona ait herşeye büyük bir ihtiram gösterirmiş. Günlerden bir gün Hz. Ali'nin bineği ile ilgilenirken, bu bineğin nalından bir parça düşmüş yere. Hz. Kamber (r.a.) efendisine olan saygısından dolayı o parçayı atmaya kıyamamış ve o şekli meçhul parçayı kulağına küpe olarak takmış.
Onun bu davranışını yüksek bir sadakatin ifadesi olarak kabul eden dervişler de onu taklit etmiş, ve küpe takmışlar. Lakin bu öyle rastgele yapılan birşey değilmiş, zira küpe takmak demek evlenmemeye yemin etmek, elini eteğini tamamen dünyadan ve dünyalıklardan çekmek demekmiş. Rivayet odur ki, bazı dervişler bu sözlerine sadık kalamamışlar. Bunların efendileri ya da şeyhleri de onlara "Gel bakim, sen misin sözünde durmayan!" der, kulaklarındaki küpeyi şlaaak! diye bi çekiverirmiş ki..
Uff..
Acımıştır kesin.

Doğum ve ölüm..

2007-02-28T15:11:00.000+01:00

İki şey...

Öğrendiğim kadarıyla Hollanda Kraliçesi Sayın Beatrix oğlu ve gelini ile canım vatanım Türkiyeme gelmiş, daha doğrusu gitmiş. Efendim, papacığımız bile gelmiş ortalığı velveleye vermiş, sayın Beatrix'in başı kel mi? Şimdi efendim, şapka takmıştı, göremedim :)
Yok, temas etmek istediğim konu asıl şimdi geliyor. Gelmişler gelmelerine de, pardon ya gitmişler gitmelerine de valizlerine pahalı elbiselerin, smokinlerin, markalı parfümlerin yanına toprak da koymuşlar.. Evet evet, toprak!.. Kendi vatanlarından götürdükleri bir kaç avuç toprak.. Batılılar pek "ilerici"dir efendim, bilmeyenlere duyrulur. Hep ileriyi düşünürler çünkü.. Hani olur ya, her ihtimale karşı yani, çok yakın zamanda çocuk bekleyen gelin hanım çocuğunu maaaaaalesef/ unfortunately/ leider/ malheureusement Türkiyede dünyaya getirmek zorunda kalabilir diye, tabi Allah muhafaza (!), ama olur mu olur.. işte o zaman, Hz. Adem ile Hz. Havva'nın günahlarını(!) masum omuzlarında taşıyan o herşeyden bihaber yavrucağın ilk ayak basacağı toprak kendi vatanının toprağı olmalıymış..

İkinci şey.. Eski öğretmenlerimden bir bayanın kansere yakalandığını duydum az önce.. Allah şifa versin.. Rabbim hidayet nasip etsin.. Kendi huzuruna çıkarmadan önce..
Bir de şunu farkettim.. Gayri müslimlere acıyoruz, imansız göçtükleri için, ama bizim de son nefesimizi imansız vermiyeceğimiz ne malum..? Allah muhafaza.. Allahım, sen muhafaza et..! İmanımızı..
Ve hayatıma yön veren Hadis-i Şeriflerden biri, burada sıkça zikrettiğim:
"Nasıl yaşarsanız, öyle ölürsünüz. Nasıl ölürseniz, öyle dirilirsiniz."

...Sessizliği dinlemek...

2007-02-24T21:31:00.000+01:00

The Pink Dress
(1864)

Frédéric Bazille
(1841-1870)

bir soru

2007-02-22T12:39:00.000+01:00

bu template fena değil..

gibi..

mi..

sanki..

?

amin...

2007-02-21T15:00:00.000+01:00

Sevgili Sınayıcım!

Karşıma çıkardığın imtihanlar hakkında, hüsn-i zan beslemeyi ve onların her birini, sadece benim hayrıma yarattığını düşünmeyi… Çirkin bakarak güzellikleri karalayanlardan değil, güzel bakarak pislikleri paklayanlardan olabilmeyi bana nasip et… Yoklukla, çoklukla, açlıkla ya da toklukla sınadığında, kanaat lutfet… Yusuf olmaya güç yetiremem belki ama… Ben farkında olmadan, ruhumda bir Yusufluk büyütmüşsen, Züleyhâ’lar karşısında serinlik, iffet ve asâlet nasip et… Kim bilir, belki Yusuf değil de, Züleyhâ olarak sınanmaktır nasibim… Eğer öyleyse, lütfen, karşıma Yusuf gibi bir Yusuf çıkar… Her ikimizi o sınamadan, alnı ak çıkar… Ve alnıma, o Yusuf ile, râzı olduğun şekilde visâli yazıver… Dedikodusunu yapanlardan olmaktansa, Züleyha olmak yeğdir… Lâkin o vakit, bana öyle bir el ver ki, gömleğe uzanmasın! Öyle bir göz ver ki, fesat bakmasın! Öyle bir dil ver ki, zora sokmasın! Öyle bir kalp ver ki, fitne dolmasın! Öyle bir ayak ver ki, icabında kendine ayak diresin! Öyle bir irade ver ki, Sen’in hükmünde erisin! Öyle bir sabır ver ki, sabrından bir zerre olsun! Öyle bir güç ver ki, içi kaynar, içi yanık, içi bitik ise de… Dışı pek serin, pek sakin ve ille kavî olsun!

amin...

Bu güzel duanın sahibi Bir Lahza yı tebrik ediyorum...
Gönlüne sağlık.. Gönlüne huzur..

olmamış

2007-02-20T15:38:00.000+01:00

ı ıı, bu template hoşuma gitmedi..

etiketin ideal mi yoksa "ideal" mi?

2007-02-19T19:49:00.000+01:00

Muhammed Bozdağ.. Bu ismi aklınızın bir köşesine yazın.. Bu insanın ne iş yaptığından bahsetmiycem.. Hangi ünvanlara sahip olduğu da beni seni sizi bizi onu şunu bunu kimseyi ilgilendirmemeli! Duvarında bir diplomanın asılı olup olmadığı da..

Herşey etiket.. etiket..ve yine birer etiketten ibaret!
Etiketler dünyasında, ruhunun etikete ihtiyaç duymadığı bir insan Muhammed Bozdağ.
Bir insanın değeri, idealleriyle ölçülür demiş..
Doğru demiş.. İnsanı insan yapan cebindeki para değil. Duvarında asılı olan diploma da değil. O kişinin tanıdığı zatlar da değil..
İnsanı insan yapan idealleri, değerleri, yargıları, ahlakı, normları, olaylara bakış açısı, samimiyeti, inancı vs. dir.. Kısacası madde ile ilgisi olmayan herşey.

Gözlerimin koyukahverengi olması, ya da mavi olması beni iyi bir insan kılar mı? Boyumun şu kadar şu kadar olması? Tenimin beyaz olması? Ya da bir zenci olmam? Babamın alim olması benim derecemi yükseltir mi? Ya hapishanede günlerini sayan bir mahkum olması? Bu benim derecemi düşürür mü? Beni değersiz kılar mı?

Allah adil..
Elimde olmayan, alnıma yazılı olan şeyler benim iyi bir insan olmama ne bir destek ne de bir engel teşkil eder. Allah katında üstün olanımız, takva sahibi olanlardır..
Takva ise kromozomlarımızdaki bir genin adı değil!

Ve günahlarımı hatırladığım anlar hep Hz Ömer (r.a.) i düşünürüm..
Cahiliyye devrinde kızını diri diri gömen Ömeri.. Pilavdan yaptığı putları acıkınca yiyen Ömeri.. İslamla şereflendikten sonra Cennetle müjdelenen Ömeri.. Rasulullahın, "Benden sonra bir peygamber gelseydi, bu Ömer olurdu.." sözüne layık gördüğü Ömeri..
Ve Ömeri Ömer yapan ne soyu idi.. Ne malı mülkü.. Ne de okur yazarlığı...
Ömeri Ömer kılan idealiydi.. "Ey Allahın Rasulü, seni anam babam ve dahi canımdan çok seviyorum." diyebilen diliydi.. Bu kelimelerin kaynağı kalbiydi, onu "o" yapan..

Etiketler dünyası diyorduk..
Bu aralar çok düşündürüyor beni bu konu..
Ben niçin şunu yapıyorum? Ya da falan işi yapmamdaki gayem nedir?

Yirmibir yıllık ömrümde inanın çok şey öğrenmedim.. Ama şunu yavaş yavaş öğrenmeye başlıyorum: İki tip insan vardır, biri desinler diye şu ve bu iyiliği yapmıştır.. Elinde diplomasını tutabilmenin hasretiyle her gün okulunun yolunu tutmaktadır.. Sevilmek için sevmektedir..
Diğeri ise yaptığı işin doğru olduğunu bildiği için iyilik yapmaktadır.. Kendini bilebilmek için- ki kendini bilen Rabbini bilir- ilim elde etmeye çalışmaktadır.. Sevmektedir.. Karşılık beklemeden..

Birincisi etiketi ideal olan insandır, ikincisi etiketi "ideal" olan insan..

Süper bişey..!

2007-02-17T23:24:00.000+01:00

Hoca (süper bir insan): (...) Arkadaşlar, bakın; artık ben Türküm, sen Kürtsün, o Arap- bunları çoktan aşmış durumda olmalıyız, çünkü hepimiz...

Talebe (o da süper bir insan): Çünkü hepimiz Ermeniyiz :P

sen varsın orda..

2007-02-15T20:58:00.000+01:00

yüzler.. hayatın tüm çekilmiş acıları, ıstırapları orada saklı sanki..

metrodasın.. bir adam oturuyor karşında.. belli ki yorgun.. elindeki çantaya ve kıyafetine bakılırsa işten yeni çıkmış.. ve o an karşında belki de sinirleri çok bozuk bir insan oturuyor.. patronuyla sorun yaşamış belki de.. kim bilir belki de son iş günüydü bugün.. "Bu da geçer ya Hu.." diyecek birine ne kadar da ihtiyacı vardır muhtemelen.. fakat sen.. susuyorsun..

sonra şu karşıda oturan kadın.. çocuk arabasından minik elleri uzanan, hayata gülebilen bebeğini dahi işitmez hale gelmiş... ya da o hale getirilmiş.. belli ki bir derdi var.. hayata küsmüş gibi..
"hayat güzel biliyormusun.. bak, çocuğunun masum yüzüne bak! ona senden başka kimse annelik yapamaz, kimse anne olamaz..! senin kokunun verdiği huzuru kimse veremez ona.. hayat sırf bu yüzden çok güzel biliyormusun.."
bir kaç kelime belki de.. omzuna dokunacak sıcak bir el sadece.. o elin çok bakımlı olması bile gerekmiyor.. varlığı yetecek.. ve ellerine bakıyorsun.. ama o el senin elin olmuyor.. metroda oturan onca insandan kimsenin eli teselli etmiyor o zavallı kadını.. kaderine terk ediliyor.. bir kez daha..

ya şurda duran genç.. alman olmadığını hemen anlıyorsun.. kim bilir anne- babası ne zaman göç etmiş buralara.. hangi sebeplerden dolayı.. para kazanmak için olabilir.. siyasi sebeplerden dolayı olabilir.. netice olarak o genç şimdi orda duruyor.. berlinde.. bir metro vagonunda..
kendinden emin bir duruşu var gibi.. dağları ben yarattım dercesine bakıyor yüzüne.. ama.. biliyorsun ki.. esasında özgüvenini tamamen yitirmiş bu çocuk.. ya da tamamen yitirmenin eşiğinde.. uçurumunda.. belki de öğretmenleri "sen yabancısın, okuyup adam olamazsın, boşuna uğraşma!" demişlerdir ona.. belki de velileri "senden birşey çıkmaz" demişlerdir.. kim bilir..
bir iki kelime, bir iki kelime olmaktan çıkıyor işte!.. kelimeler çok güçlü.. çok..
ve sen de bu güçten faydalanabilir,"inanıyorum sana.. güveniyorum sana.. başaracaksın..!" diyebilirsin.. ama dudakların kıpırdamıyor.. ve o çocuk iniyor.. ve gözden kayboluyor..
ve sen hiç birşey yapamıyorsun.. belki de yapmıyorsun..

düşünüyorum da, acaba bugün sokakta, metroda, otobüste karşılaştığım kaç insanın bir tatlı söze, umut dolu bir iki kelimeye ihtiyacı vardı..? kaç tanesinin sadece sıcak bir tebessüme..? tekrar "yaşıyorum, varım!" diyebilmeleri için..

yüzler..
birbirlerine çok yakınlar..
ama bir o kadar da......................................................................................uzak.
sanırım gitgide asosyalleşiyoruz..
hayır hayır, olmadı.. asosyalleşmiYORUZ ..
herkes tek başına asosyalleşiYOR ..!
artık yaşamıYORUZ da, çünkü artık herkes bi başına yaşıYOR!

bari onu..

2007-02-14T12:50:00.000+01:00

"ey hasret kokan şehir, sana özlem duyan kaç gurbet var bilirmisin.. "
diye başlıyor sözlerine, martılara yem atarken..
pür dikkat dinliyorum.. sonra..

hayal kırıklığı..

ama artık hasret bitmişmiş.. neden mi?
çünkü bilmem hangi telefon şirketiyle ardahandan edirneye kadar dakikası sadece bilmem kaç cente konuşulabiliyormuş..!!

o mon dieu, sağolun ya, ben de nicedir bu haberi bekliyordum!
doğru ya, ne gereği var havasını solumaya? otur oturduğun yerde.. al eline telefonu.. ara birilerini.. seslerini duyman sana yeter de artar.. yüzlerine bakıp huzur bulmak mı? ne gereği var canım!!
sonra böylesi daha da ucuz.. para evet para.. ondan daha az harcıycaksın! oh ne güzel..
hasret bitmiş efendiler! bilmem hangi telefon şirketi sayesinde..!
ah müjdeler olsun müjdeler! artık her sene "acaba bu sene izne gidermiyiz..?" diye endişe etmeye de gerek yok dimi?
niye olsun ki canım?! artık dakikası bilmem kaç cent..
tut ki gidemedin sen de ararsın, o kadar basit işte.
ya, çok basit çok..

herşeyi basitleştirdiniz kapitalist kardeşlerim.. bırakın.. özlemimi bırakın bari..
onu bana bırakın..

sevmiyorum bu reklamı..

gelecek belki de gelmeyecek...

2007-02-11T21:45:00.000+01:00

"Les raboteurs de parquet" (1875)
("Parke rendeleyicileri")

Gustave Caillebotte

Bir parke var önünüzde.. İşlemeniz gereken... Kolları sıvamışsınız.. Ya Allah!
Ve yalnız değilsiniz.. Bu işi parayla yapan başkaları da var.. Bu işe karşılık bir karşılık bekleyen.. Bir şey geçecek ellerine.. Para derlermiş insanlar o kağıt parçalarına.. İstediğiniz herşeyi alabilirmişsiniz o kağıt parçalarıyla.. Eve ekmek götürebilirmişsiniz.. Ya da nicedir hayalini kurduğunuz başka bir şey..
Onlarla bir gömlek de alabilirsiniz.. Onu giyip bir dahaki işbaşında kollarını sıvabileceğiniz..
O, üzerinde tanımadığınız ve hiç görmediğiniz insanların portrelerinin basılı olduğu kağıt parçalarından daha fazla elde etmek için.. Para derlermiş onlara.. Herşey alınırmış onlarla.. İnsan bile.. Kandan ve etten müteşekkil.. Kemikten ve damardan.. Kalpten ve beyinden.. Hücreden.. Ve.. Ruhtan..
İnsan bile alınırmış o ruhsuz nesne ile.. Köle derlermiş o insanlara..
İnsanlar bile alınmış.. Satılmış.. O ruhsuz kağıt parçalarına karşılık..
Ve alınmış.. Hırs..
Sevgi.. Dünya malına..
Mezarınıza bile götüremediğiniz..

Ve evet.. Aslında o kağıt parçaları bir çok şey demek.. Hayallerin gerçekleşmesi demek.. Rahatlık demek.. Rahat etmek.. Rahata kavuşmak.. Oh, geleceğim garanti altında!.. diyebilmek.. Varlığından emin olmadığımız gelecek.. Carpe Diem! demiş Horaz.. Carpe diem genellikle hayatını yaşa şeklinde anlaşılır.. Ama öyle değil.. Hiç değil..
Carpe diem dostum!
Gününü değerlendir!.. Ân bu ândır.. Dem bu demdir.. Gelecek belki de hiç gelmeyecek..!

Bu tabloya baktığımda esasında aklıma ilk olarak bu düşünceler gelmemişti..
Ne gelmişti peki? Dolmabahçe Sarayı.. Ordaki parkeler.. İnce ince işlenmiş olan.. Her parçasının ardında emek gizli olan parkeler.. Parke demek kalite demekti belki de.. Estetik belki de.. Zerafet.. Şatafat.. Parke demek kalıcılık demekti belki de..
Lakin..

Kalmadı..
Kimse..
O parkeler için ter dökenlerden..

Parkeler, siz kalın orada!
Biz gidiyoruz!
İnsanız.. Geliriz ve gideriz..
İnsanız.. Biz kalmayız..
İyiliklerimiz kalır ancak.. Yolcusu olduğumuz şu fani dünyada..
Bir de..
Bir de yastığımızın altında saklamış olduğumuz kağıt parçaları..
Para derlermiş onlara..

Gelecek belki de hiç gelmeyecek..
Carpe diem..
Ân..

Güzel ânlarınız olsun..

.:zaman:.

2007-02-09T19:37:00.000+01:00

Zaman.. Kirli günahkar ellerimi yıkamayı istediğimde elimden kayan sabunum...

Annen öldü küçük kız..

2007-02-06T17:55:00.000+01:00

Kapat kulaklarını küçük kız.. Dilediğin kadar kapat.. Hatta başını alıp kaç..
Beynindeki çığlıkların, seni takip etmekten vazgeçeceğini düşünüyorsan.. Yanılıyorsun..
Mahkumsun.. Zaman ve mekana..

Ölüleri diriltemezsin.. Annen öldü.. Ama.. Ona dualarını gönderebilirsin..
Duan silahın olsun küçük kız..

Hadi.. Çevir başını.. Gerçeklerle yüzleş..

Ve kıpırdasın dudakların.. Bir dua yükselsin semaya.. Melekler taşısın duanı..
Rahmana...
Zaman ve mekandan münezzeh olan..
Özlemin Ona öyle değil mi..
Sabret..
Ve dua..
dua..
dua.. dua..
dua.. dua.. dua...
dua et..

Dosttan..

2007-02-03T19:39:00.000+01:00

Kafiyetü'l-Elif

Cehâlet perdesin kaldır inâyet eyle yâ Mevlâ

Meârifle dili doldur inâyet eyle yâ Mevlâ

Şarâb-ı aşkını içem hicâblardan kamu geçem

Bilip nefsim seni seçem inâyet eyle yâ Mevlâ

Vücûdumu yakıp kül et gider gafletimi kul et

Dehir bağında bir gül et inâyet eyle yâ Mevlâ

Fenâ eden kamu varın bu gün oldu ana yarın

Temâşâ etmede yârın inâyet eyle yâ Mevlâ

Dile ilhâm-ı Gaybî ver kemâlâtı gönülde der

Kamu halimde bana er inâyet eyle yâ Mevlâ

Sunullah Gaybî

(Hazret-i Gaybi Baba)

Bize bu güzel şiiri gösterdiği için sevgili dostum Avukat'a teşekkür ederim...

Wal Mart ve Ebu Gurayb

2007-01-31T20:01:00.000+01:00

Bugün Wal Mart'a gittim. Duymayan var ise, izah edeyim.. Wal Mart, bir amerikan süpermarketler zincirinin adı.. Oraya her ayak basışımda gözümün önünde aynı sahneler canlanıyor.. Ebu Gurayb cezaevi.. Iraklı mahkumlar.. Onurları kırılan.. Hayalarına dil uzatılan.. İffetleri yok edilmek istenilen.. Aşağılanmaya çalışılan..

Üzerinden zaman geçti...
Ben Lynndie England ve diğer insan kılıklı kalpsiz yaratıkların yaptığı o affedilmesi imkansız olan olayları unuttum belki.. Zamanında televizyonlardan izlediğim.. Gazetelerden okuduğum.. Gururuma dokunmuştu, evet.. Ve dehşete düşmüştüm, insan nasıl bu kadar acımasız olabilirdi, bunu nasıl yapabilirdi? İmanları yoktu belki, tamam, ama kalpleri de mi yoktu?..

Üzerinden zaman geçti...
Televizyonlar artık başka haberler sundu.. Gazeteler farklı manşetler attı..
Unutuldu.. Unuttuk.. Başlarına torba geçirilen, üstleri soyulan, üzerlerine köpeklerin salındığı, onurları kırılan Iraklı erkekleri..
Unutuldu.. Unuttuk.. Amerikan conilerinin tecavüzlerine uğrayan namuslu Iraklı kızları.. Gelin bizi ve karnımızdaki bebekleri öldürün diye haykıran...
Unutuldu.. Unuttuk.. Kızlarına bir zamanlar yüreklerindeki umutla ve heyecanla çeyiz hazırlayan anneleri.. O kızlar ki, temiz hayalleri bir günden diğerine yerle bir olan..
Ve daha nice unutulması esasında imkansız şeyi unuttuk belki de..

Biz unuttuk..
Uzağız ya.. Yılan bize dokunmadı ya.. Biz emniyetteyiz ya..
Oysa..
Oysa..
Kırıldı umutlar, hunharca.. Alındı gelecekler, acımasızca.. Irzlara geçildi, zalimce..

Ve ben.. Bu olayın neresindeyim? Sadece Wal Mart'a adımımı atınca hatırlayabiliyorum.. Kalbimle buğzedebiliyorum.. Bu kadar.. Bu kadar..

Niçin özellikle Wal Mart'ın bana Ebu Gurayb'ı hatırlattığı merak edilebilir..
O zamanlar, televizyonlar bu vahşeti daha yayınlıyor iken, bir haber izlemiştim.. Lynndie England ile ilgili.. Ve haberde şöyle deniliyordu:

"Oysa Lynndie England'in fotoğrafı, kasabasının Wal Mart'ında "Ayın vatandaşı" yazan tabelanın altında asılıydı..."

Nazar

2007-01-30T23:36:00.000+01:00

The Girl With The Pearl Earring (1665)

Johannes Vermeer
(1632-1675)

bakışlar da konuşur.. en az sözler kadar..
kelimelerin kifayesiz kaldığı anlarda.. daha fazla.. sanki..

Müjde..!

2007-01-29T17:51:00.000+01:00

İçimden bir sürü bir sürü şey yazmak geliyor.. Yazıp da paylaşmak.. Onu şunu bunu.. Dünya ne garip demek geliyor.. Hayat ne güzel demek geliyor.. İçim içime sığmıyor sanki..

Seviyorum demek geliyor.. İnsanları.. Gökyüzünü.. Yıldızları.. Yeryüzüyle buluşan her yağmur damlasını.. Sokakta karşılaştığımızda bir tebessümü esirgemeyen her varlığı.. Allahım sen ne yücesin demek geliyor..

Her insan ayrı bir alem.. Duygularıyla.. Hisleriyle.. Düşleriyle.. Hayalleriyle.. Kaderiyle.. Ama.. yine de gün geliyor işte, birleşiyor bu kaderler.. Yolumu kesiyor birileri.. Ve bu dünyaya her ne kadar yalnız geldiysem de, her ne kadar yalnız döneceksem de bu alemden, biliyorum ki, kalpler var.. Kalbimle bir olan.. Karışık, belki de karmakarışık her şey.. Ama göremediğimiz muhteşem bir düzen içerisinde..
Şu dünyaya o kadar insan gelmiş gitmiş, rakamlarla belirtilemiyecek kadar çok insan.. Ve.. Hepsinin parmakuçları farklı.. Hepsi farklı bir ruha sahip.. Hepsi değerli.. Allah sevmiş ki yaratmış.. Kulluğa layık görmüş ki, ruhundan üflemiş.. Merhameti bol Yaradan, o merhametinin bir damlasını biz insanlara lutfetmiş.. Ve bugün telefonda görüştüğüm annenin merhameti de o damladan bir damla sadece.. Sesindeki sevinci..

Dün bir melek geldi.. İbn-i Sina'nın kalabalık ailesi daha da kalabalıklaştı.. Amcasının bir oğlu oldu.. Elhamdülillah.. Nuryüzlüdür eminim.. Cennet kokulu.. Muhammed Yasir'im.. Hoşgeldin.. Sevinç getirdin.. Mutluluk.. Bereket.. Cenneti annenin ayakları altına koydun..

Off.. Şimdi Eyüpte meleklerle sohbet eden o tatlı şeyi izlemek vardı.. Masum parmaklarına dokunmak.. Yanağına, uyandırma pahasına da olsa bir öpücük kondurmak..

Dünya ne garip.. Biliyorum ki, şu satırlarımı okuyan bazı insanlar o bebeğe şu an benden daha yakın.. Şimdi de bir ah çekmek geldi içimden..

Ve bir de dua etmek.. İsminle büyü, cennet kokulu varlık.. Melekler öpsün seni.. Benim yerime..

Sürpriiiiizzzz!!!

2007-01-28T00:37:00.000+01:00

Ummibilal'in ilk tepkisi (tabi "Ayy inanmıyoooruuuuuuuuum!" u saymıyoruz..) :

"Niye bana sürpriz yapacağınızı söylemediniz ya?!
Üstüme güzel şeyler giyinirdim.."

Çeyrek asırlık oldun şekerim,
bundan sonra güzel giyinsen ne olur, giyinmesen ne olur :P
Meydanı biz gençlere bırak lütfen!...
Pardon pardon, bırakınız lütfen, diycektim, sevgili teyzeciğimiz :P

Yeni yaşınız kutlu olsun efendim! Ellerinizden öperiz.. Hürmetler efendim, hürmetler..

Ya sahi, aklıma takıldı, hangisi Yusuf Bilal??
:)))

görmeyi öğrenmek

2007-01-25T20:47:00.000+01:00

Alman Şairi Rilke, Malte Lavrids Brigge'nin Notları isimli eserinde "Burası yaşanacak yer değil, ölünecek yer" diye nitelediği Paris'te hastaneler semtinde uzun uzun dolaşır ve düşünür. Tefekküre imkan verecek materyaller bol bol elinin altındadır.

Yan yana iki binanın biri yeni bir inşaat için yıktırılmıştır. İki binadan ayakta kalanın duvarında eski binanın, hatta eski binada oturanların izleri kalmıştır. Şurada bir dolap varmış. İzi olduğu gibi duruyor. Ya şu, bir karyolanın izleri olmalı. Duvarda, hep başını oraya dayayarak kitap okumuş, bunu yıllarca sürdürmüş birinin saçlarının yağlı izi var. Şu izler ise bir elbise askısının olmalı. Ve giderek, bütün bu izlere bakarak, orada yaşamış olan ailenin bütün hayatını düşünmek, tahmin etmek ve bir çok sevinci, kederi, dramı okumak mümkün. Böyle "bakarak" yürür Malte ve "görür". Görmeyi öğreniyorum der.

Olayların ve eşyanın bir arkası var. Bütün mana hemen elimizin altında, ama az ileride. Küçük bir gayretle bakmaya ve görmeye başlamak ve devam etmekle, insanın yüksek değerlere olan tabii eğilimini harekete geçirmek mümkün.

Mü'mini anlatan ayetlerden biri şöyle:
"Onlar yerlere ve göklere bakarak nice hikmetleri düşünürler."

Yerler ve gökler bütün insanların gözlerinin önünde. Ama onlardaki hikmetleri düşünmek, görmek, mü'minlere has bir olgu. (...)

Cahit Zarifoğlu , "Bir Değirmendir Bu Dünya", s. 141/142.

(Kitabın orjinal adı "Die Aufzeichnungen des Malte Laurids Brigge" olup, 1910 yılında yayımlanmıştır. Rainer Maria Rilke'nin ilk ve tek romanı olma özelliğini taşımaktadır.)

Mimlendim- Mimliyorum

2007-01-22T11:21:00.000+01:00

Mimlenmişim. Sevgili İnsan'ın davetine icabet etmek düşer bize de.
Hakkımda bilinmeyen beş şeyi paylaşacakmışım. Peki, paylaşayım.
İlginç bir oyun, biraz da zor mu sanki?.. :)

1. İbn-i Sina mektuplaşmayı çok sever. Hele uzun mektuplara bayılır. Aldığı bütün mektupları saklar. Onlara çok değer verir. Şu an İstanbul'daki halasından mektup beklemektedir mesela.

2. İbn-i Sina günlük tutar. Zaman zaman canı sıkılınca eski günlüklerini çıkarıp "Aman tanrım, ben mi yazmışım bunları?" demektedir. Öldüğünde günlüklerini kime bırakacağını kara kara düşünmektedir.
Ahmet Hamdi Tanpınar'ın "Gençlere bir tavsiyem var, jurnal tutsunlar." sözünü bir dergide okuyunca kendini birşey sanmıştır.

3. Sırf Dücane hocaya inat bir gün reçel yapacaktır.

4. Lisedeki matematik öğretmeniyle daima polemiklere girmeyi başarmış bir insandır. Sebebi ise öğretmenin ısrarla kullandığı (af buyrun) "kazık atmak" anlamına gelen "türken" yani "türklemek" kelimesidir. Sayın bay Große, eğer türkçe öğrenmiş ve tevafuken benim sayfama uğramışsanız, hürmetlerimi sunar matematiği sadece azıcık özlediğimi arzederim efendim. O kelimeyi hala kullandığınızı biliyorum..

5. Ha bir de argodan nefret eder. Hatta bu yüzden Yazıhanedeki komşusu Faruk ile ufak bir didişme yaşamıştır zamanında. Şimdi ise bunu hatırladıkça gülmektedir.

Şimdi de gelelim bu oynun en zevkli bölümüne:
Berra, Suveyda, Mdy , Enes Reyhan; mimlenmiş bulunmaktasınız :)

Bir dilek..

2007-01-21T19:48:00.000+01:00

Ufkunuz geniş olsun..

1428 veyahut 25

2007-01-20T18:19:00.000+01:00

Güzel bir tevafuk..
Bugün iki şeyi birden kutluyorum ben..
Biri hicret.. Diğeri.. Diğeri de bir nevi hicret..
Hicri yılbaşınız mübarek olsun..
Siz müslümanların.. Müslüman olmak teslimiyetten gelir.. Hicretse teslimiyetin simgesi belki de.. Canı pahasına yatağa yatan Ali'deki teslimiyet.. O en Sevgiliye.. O'na güvenmek.. Bir örümcek ile bir güvercinin nöbetine şahit olmak.. Aşklarına..
Hicret dedim.. Terk etmek belki de.. Maziyi terk etmek, yeni bir gelecek için.. Süraka'nın dirilişi belki de hicret.. Ebu Bekir'i ısıran yılanın, sinesindeki hasret belki de..

Bir hicret daha var bugün, kutlanması gereken.. Bundan tam 25 sene önce münevver bir yola koyulmuş bir gönül.. Güzel bir insan hicret etmiş.. Bu dünyaya..
Yol arkadaşlığı, kalbi kadar güzel insan, Ummibilal, doğum günün kutlu olsun..
Güzellikler, mutluluklar, sevgiler hep sana hicret etsin..

Bir açıklama

2007-01-16T21:19:00.000+01:00

Sanırım bir açıklama borçluyum..
Yan tarafta her ne kadar linklerde bir güncelleme yapılmış gibi gözükse de, esasen herşey benim (başarısızlıkla sonuçlanan) template değiştirme girişimimden kaynaklanıyor. Linklerin bir kısmı bu girişim esnasında kaybolmuş. Kasdi bir şey yok yani.. Gerekli düzenleme yapılacaktır.

Bilgisayarla uğraşmayı sevmediğimi söylemişmiydim ..?

bazi anlar vardir.. anlayamazsiniz..

2007-01-15T22:14:00.000+01:00

insanlari birlestiren o kadar cok sey var ki.. aralarindaki farklilik ise bir rahmet olarak algilanmali.. bu yönde Peygamber efendimizin bir hadisi de vardi sanirim.. rahmet kelimesi geciyordu orda da.. ama.. bazi anlar vardir ki hayatimizda.. anlayamayiz.. bu farkliligi..

karsimda Popper`den, Kant`tan, Habermas`tan ve daha nice düsünürden bahseden, beyni zengin bir kütüphaneye benzeyen bir adam vardi bir kac saat önce..
biliyordu..
cok biliyordu..
cok sey biliyordu..
bilgi güzel bir sey..
ama..
kizimin bir cocugu dünyaya geldi gecen, dedigi anda..
iste o an.. anlayamadigim anlardan birini yasadim ben.. anlayamadim.. icinde büyüdügüm kültürü.. düsündüm.. düsündüm.. "Allah bagislasin" ya da "Allah anali babali büyütsün" gibi güzel dilekler icin uygun bir almanca deyim ya da bir kelime bulmaya calistim..
bulamadim.. var miydi acaba?.. belki vardi da ben bilmiyordum..
ama.. zaten kimse bisey dememisti..

sonra aklima lisedeki ögretmenim geldi.. babasinin vefaat ettigini söylemisti bize.. bunu söylerken yasliydi gözleri.. ve hatirliyorum.. bi tuhaf olmustum o an..
"Allah rahmet etsin" diyememek cok garipti..

Sevgili Yildiz, Yildizcigim olur musun?

2007-01-13T19:43:00.000+01:00

Gökyüzünü seyret.. gece gece.. kucaklasin seni karanliklar.. yildizlara bak.. baksin sana yildizlar.. kamer yüzüne dokunsun.. nurunu, gözlerinin derinliklerinden alsin.. sevsin seni bulutlar.. selamlasin seni kuslar.. asiksin yildizlara, biliyorum.. uzak olsalar da.. doyamiyorsun bakmaya.. bir yildiz kaysin istiyorsun.. tüm kalbinle istiyorsun hem de.. senin yildizin olsun o.. sadece senin.. elinde bir kova var.. belki zamaninda icini kumla doldurdugun.. o kumlarla hayallerine sekil verdigin.. geride kaldi o günler.. yol degistirdi hayallerin.. düslerin o bir yildizin düsmesine bagli artik.. düssün yildizin.. ki götürebilesin onu.. kendinle.. beraber.. evine.. yuvana.. yanina.. basucuna.. kovanin icinde.. sikica elinde tuttugun..

Linus gibi üzülme, Charlie Brown`un cevabina.. "Üzgünüm Linus, ama sanirim sigmaz o ufak kovana.." düsmesin düslerin.. düsmesin elinden kovan.. aldirma sen Charlie`nin sözlerine.. o hic hayal etmedi ki.. o hic bir yildizi olsun istemedi ki.. Linus gibi üzülme.. aldirma sen..
kovani tut elinde.. simsiki.. bos degil o kova.. sevginle dolu.. hasretinle.. gören göz bilir ancak.. sen biliyorsun.. ve seyret yildizini.. uzakta olsa da.. seyret onu.. gülümse ona.. gülsün sana.. parlasin yüzünde.. kavussun gözlerine.. ellerini semaya kaldir sonra.. yildizina bakarak.. ve dua et.. kovan yanibasinda.. sevginle dolu olan.. dua et.. o yildizi yaratana.. o yildizi yarattigi icin.. sev onu.. sevsin seni.. bil onu.. bilsin seni.. ve yildizin sahit olsun yakarisina.. gözyaslarina.. silemese de.. sen sil.. ve bak yildizina.. bilsin.. senin onu bekleyecegini.. belki.. bir gün kücülür.. ve sigar kovacigina.. yildizcigin.. senin yildizcigin.. belki.. bir gün..

sen dua et..
ve namazla ve sabirla yardim dile..
onu kücültmeye kadir olan yüce Allahtan..

Gökyüzünü seyretmek..

2007-01-11T13:32:00.000+01:00

Caspar David Friedrich

Moonrise over the Sea

(1822)

Devran döndü.. İbn-i Sina da.

2007-01-10T22:18:00.000+01:00

Taşı toprağı gümüş Berlinim, ben geldim!
Sevgili Merkelciğim, Kraliçe Beatrix'in sana çok selamları vardı. Senden güzel olduğunu iddia ediyor..! Valla, ben bilmem, karışmam bu gibi tartışmalara, kendi aranızda halledin artık.

Seyehat eden sıhhat bulurmuş.. Sıhhatim yerinde çok şükür.
Sağolsunlar, paşalar gibi baktılar bana. Akrabalık çok güzel birşey. Kimseyi akrabasıyla sınama Allahım!

Ne gördüm peki orda.. Sabrı gördüm.. Bir kadının gözlerinde.. Çok güzeldi o gözler.. Çok çekmişlerdi.. Ne günler görmemişlerdi ki.. Ne acılara şahit olmamışlardı ki.. Ama herşeye rağmen umut vardı o gözlerde.. En çokta yavrularına bakınca.. O gözlerden razı ol Allahım!

Masumiyeti gördüm.. Çocuk yüzlerinde.. O temiz kalplerde.. Karşılıksız seviyorlardı.. Sevgileri hakikiydi.. Öpmeye doyamadığım o yüzleri çok özlüyorum şimdi ..
Cemil Meriç "İnsanlar kıyıcıydılar, ben de kitaplara kaçtım." demiş..
Sanki benim için de şu cümle geçerliydi: "İnsanlar sıkıcıydılar, ben de çocuklara kaçtım."
O çocukları doğru yoldan ayırma Allahım!

Sonra.. Arkadaşlarımı ve dostlarımı çok özlediğimi farkettim.. Hayatıma ne çok yön verdiklerini.. Ne çok renk kattıklarını.. Özlem.. Zor belki.. Ama kıymet bildirir.. Sevdiğimiz insanları özleriz zira..

Dönerken İbn-i Sina babasına sorar:
- Baba, kaç saatte gitmiştik biz?
Babası cevap verir: - yedi..
İbn-i Sina tatmin olmaz (huyu kurusun), tekrar sorar:
- Bir dakika.. Yedi saatte gittiğimizi mi kastettin yoksa saat yedide vardığımızı mı?..
Babası: - Kızım sana bişey sorcam..
Bizimki: - Sor..
Çok ciddi bir şekilde baba: -Yumurta mı tavuktan çıktı yoksa tavuk mu yumurtadan?
İbn-i Sina (ilk anda): ??!!??
İbn-i Sina (sonraki anlarda): :)))))

Tatil bitti.. Okulla ilgili sadece şunu söylemek istiyorum:
tembel- daha tembel- ibni sina.

laheyden bir selam..

2006-12-31T19:50:00.000+01:00

etrafimda melekler.. melekyüzlü cocuklar.. yüzlerine bakinca, yanaklarina dokununca, baslarini oksayinca huzur buldugum cocuklar.. bu arada lahey ufak bir sehirmis.. nüfusu besyüz binin altindaymis..
dilini hic sevmedim.. ingilizce almanca karisimi bisey su hollandaca..

sehri pek gezmedim henüz.. avrupa insan haklari mahkemesi burdaymis.. oraya ugramayi düsünüyorum.. hakkimi ariycam :) sizin de varsa aranacak bir hakkiniz falan, söyleyin de gelmisken halledeyim.

bu arada saddami asmislar..
inna lillahi ve inna ileyhi raciun.. Ondan geldik.. Ona dönecegiz.. kim olursak olalim.. nasil olursak olalim.. adimiz ne olursa olsun.. cebimizde ne kadar para olursa olsun.. dünya fani..
bi de.. insan nasil yasarsa öyle ölürmüs, nasil ölürse öyle dirilirmis.. bu hadis geldi aklima..

bir bayrama daha kavustuk demek.. sükür kavusturana.. kavusturan da O, ayiran da..
Bayraminiz mübarek olsun.. hayir getirsin.. huzur getirsin.. sevgi ve mutluluk..
Selam olsun Ibrahime.. Selam olsun Ismaile..
Selam olsun Ibrahimce ve Ismailce yasayanlara..
Selam olsun sizlere..

yolcu yolunda gerek.. belki de..

2006-12-28T01:17:00.000+01:00

yolcuyum yarin..
ya da bugün mü demeli..?
türkiye degil seyehat edecegim yer..
avrupa sinirlarini asmiycam..
maalesef..
imkanim olursa size laheyden bi selam ederim..
(Asudem, vedalasamadik seninle, hakkini helal et..)

Arada bir..

2006-12-23T19:49:00.000+01:00

Hava soğuktu bugün.. İnsanlarda bir telaş.. Son alışverişler.. Koşuşturmalar.. Ellerde hediye paketleri.. Metroda bir Noel baba.. Her yerde aynı dilekler.. Yeni yıl şans getirsinmiş.. Uğur getirsinmiş.. Sanki insanların hayatı bir saniyeden diğerine değişiverecek.. 2007 ile hayatlar bembeyazlaşacak.. Ya da tozpembeleşecek.. Sanki.. Ama işte bir umut.. Umutsa güzel birşey.. Her zaman için.. Hayatı, acı yanısıra hayat yapan şey umut belki de.. Almanyanın bir şehrinde müslüman kızlar biraraya geldi bugün.. Aralarında bana doksanbeşin türkçede ne demek olduğunu soranlar vardı.. Soran türktü.. Senin benim gibi.. Bizim gibi.. Bizden.. Hayat belki de tozpembeleşmeyecek.. Ama umut var.. Fünfundneunzig'in türkçede doksanbeş olduğunu bilmeseler de.. Umut var.. Çok şükür.. Kalpleri açıp bakmadım.. Ama inanıyorum.. İnanmak da güzel birşey.. Umut gibi..
Bırakın arada bir ben de güzel şeyler yapayım.. yapabileyim..

Okullar tatil

2006-12-22T09:22:00.000+01:00

Teşekkür ederim, Noel babacığım!
Yok, seni yine de çok sevmiyorum..

Bir fikir

2006-12-21T11:13:00.000+01:00

Sevgili çete elemanlarım,

düşündüm de, acaba bugün- yarın biraraya gelerek reçel mi yapsak?..
Bu haftasonu güzel Almanyamıza (!) teşrif edecek olan Dücane hocamızı sevindirsek hani..
Çok da zor olmasa gerek..
Şurda bir iki tarif var, bi bakın isterseniz.
Bir de Ümmibilalcim, Aşureyi karıştırma.. Onun daha vakti var :)

Bir kavanoz reçel, bu çete sınavı geçer!

L' envie d'Avicenne

2006-12-19T21:23:00.000+01:00

J'avais envie d'écrire quelque chose en français...

Gidip gelirim..

2006-12-17T08:32:00.000+01:00

Dün İstanbuldaydım..
yine..
Bir arasokakta..
belki..
İstanbuldaydım ben..
güzeldi..
Ağlamak güzeldi..
çünkü..

Düzen(sizlik)..

2006-12-16T17:07:00.000+01:00

"Bir yerde çok titiz bir insanım, bir bakıma da hiç titiz değilim. Görünüşte bir düzensizlik içindeyim, ama her şey zihnimde benim de şaştığım bir disiplin ve düzen içindedir. Şu masanın halini görüyorsun. Çekmeceler de öyle. Ama söyleyin bir şey onu gözüm kapalı çıkarayım. Hayatım da öyle. Bir telaş içinde parçalanmış gibiyim. Ama saati saatine proğramlanmışımdır.
Şiiri de ne zaman yazacağımı bilmiyorum. Memur gibi. Durum öyle gerektiriyor."

Cahit Zarifoğlu

....ben...bugün...

2006-12-13T14:50:00.000+01:00

.....
...
..
.
suskunluk...
.
..
...
.....
iç gürültü!!
!!!?????!!!!!????!?

Bir mektup

2006-12-08T13:48:00.000+01:00

Saygıdeğer Üstadım Muhammed Esed,

Yine metroya bindim.. Ve yine sizi hatırladım.. Yine 1926 yılındaydım.. 1926'nın sonbaharında.. Sizin Elsa ile seyehat ettiğiniz andaydım yine.. Oturuyordunuz.. Yanınızda eşiniz Elsa.. Ve izliyordunuz.. İnsanları.. Yüzlerini.. Ve müşahede ediyordunuz.. O yüzlerin derin ve gizli bir acıyla kasılı olduğuna.. Bir tek siz görüyordunuz.. Sadece siz.. Kim bilir, hangi duraktaydınız.. Nerden geçiyordunuz.. Kimler oturuyordu o vagonda..

Ve bir sarsıntı.. Neden?.. Neden bu acı?.. Neden bu ıstırap?.. Hayat istenildiğinde güzel olabiliyorken.. Ya da olamıyor muydu.. Ve paylaştınız bunu.. Hayatınızı paylaştığınız insanla.. O an ne dediniz acaba.. Bilmiyorum.. Ama Elsa'nın cevabını öğrendim.. "Bir cehennem azabı çekiyorlar sanki... Acaba kendileri bunun farkındalar mı?".. Cehennem azabı.. Bir nedeni olmalıydı bu azabın.. Kim çekmek isterdi ki.. İstermiydi ki..

Üstadım!
Derler ki şimdi, bu acıları ve ıstırapları insanların gerçeksiz, inançsız ve fasılasızca refah peşinde olmalarına bağlamışsınız.. Doğru mu derler?..
Ve bir durakta.. "Zug nach.. Einsteigen, bitte.." Ve siz iniyorsunuz.. Zihninize işlediğiniz o istiraplı yüzleri metroda bırakarak.. Ve ikinci anons.. "Zurückbleiben, bitte.." Bleiben.. Kalmak.. O yüzler belki de öyle kaldı, evet.. Fakat siz kalmadınız.. O yüzler size bir kapı açtı.. O kapı ki, sizi Mekkeye götürecek.. Yolu Mekkeye çıkar.. Hacca çıkar.. Rasulullaha çıkar.. Allaha çıkar.. İslama çıkar..
Ben hala metrodayım.. Siz evinize vardınız.. Ve sizi orda bekleyen biri var.. Yanınızda değilim, ama söylediler.. Masada açık kalmış bir Mushaf.. Ve Tekasür.. Elinizi uzattığınızda, o Mushafı kaldırmak için.. Bir sesleniş.. Kuran'dan.. Kalbinize.. İkisi arasında müthiş bir bağ.. Bir nur damladı belki.. Gönlünüze..

Bismihi..
"Çoklukla övünme sizi o kadar oyaladı ki, nihayet kabirleri ziyaret ettiniz (ölüm size gelip çattı). Hayır, sonra bileceksiniz. Yine hayır, sonra bileceksiniz. Hayır, kesinlikle bilseydiniz (böyle oyalanmazdınız). Yemin ederim ki, cehennemi mutlaka göreceksiniz. Yine yemin ederim ki, cehennemi mutlaka göreceksiniz. Sonra o gün nimetlerden elbette sorulacaksınız."

Ve siz Üstadım,
siz görmüştünüz o cehennemi.. Berlin metrosunda.. 1926 yılının sonbaharında..
Ve Tekasür den sonra Teyakkuz.. Uyanış.. Ya da Tekasür ile..

"Bütün çağlarda insanlar tamahı, açgözlülüğü tanımışlardır: ama tamah ve açgözlülük başka hiçbir çağda bugün olduğu kadar(...) ciğer sökücü bir hırs halinde kendini açığa Vurmamıştı. (...) İnsanların boyunlarına binmişti ifrit; kamçısını tam yüreklerinin başına indiriyor ve uzaklarda alayla göz kırpan yalancı hedeflere doğru dehliyordu onları. (...) Ne kadar hikmetli olursa olsun bir insan, yirminci yüzyıla özgü bu acılı koşuyu kendiliğinden bilemez. Böylesine hakim bir perdeden, böylesine apaçık bir üslupla dile getiremezdi. Hayır Kur'an'da konuşan, Muhammed (S.A.V.)'in sesinden daha güçlü, daha yüksek bir sesli ve bütün zamanları aşarak ulaşıyordu insan kulağına..."
Böyle demişsiniz.. Böyle uyanmışsınız.. Böyle iman etmişsiniz.. Mekkeye giden yolunuz bu sözlerle başlamış.. Ne kutlu bir yol.. Ne şerefli..
Biz de o yoldan gidermiyiz.. Biz de nail olabilirmiyiz o şerefe..

Tam seksen sene geçti üzerinden.. Berlin metrosundayım.. Siz hala ordasınız Üstadım.. Yüzlerdeki ıstırap hala orda Üstadım.. Seksen sene önce ben yoktum.. Şimdi varım.. Benim yüzüm de ıstıraplı mı.. İnşallah değildir.. İnşallah.. Olmasın..
Yarın yine metroya bineceğim.. Sizi yine göreceğim Üstadım..
O zamana dek.. Tekasürün sahibine emanet olunuz efendim..

Selametle..

Birşey ve birşey daha..

2006-12-07T20:29:00.000+01:00

Bugün akşam.. Otobüsü beklerken... Yanımdan üç tane türk bey geçti..
Daha doğrusu arkamdan geçtiler.. Sonra birşey söyledi biri.. Dönüp baktım.. Sözün sahibini görmek için.. Merak ettim.. Yüz ifadesini..
Niçin diyceksiniz..
"Abi, burda aç yaşıycama vatanımda aç yaşarım! Öyle değil mi ama ya.."
Bu yüzden..

Noel yaklaşıyor.. Bianca dertli.. Alması gereken hediyeleri düşünüyor.. Çok pahalıya mal oluyormuş Noel dedikleri, insanları tüketime zorlayan, sevgiyi hediye ile ölçtüren şu bayram..
Allah yardımcın olsun Biancam, ne diyeyim..

bir yaşa daha girerken...

2006-12-05T22:18:00.000+01:00

Allah hayırlı uzun ömürler nasip etsin Sinacımız...
renkler hayatından hiç eksik olmaz inşaallah...

çete

Taç Mahal'ın güzelliği...

2006-12-01T23:12:00.001+01:00

Dostluk... Huzur... Mutluluk..
Ve Güven... Ve kendini Emniyettte hissetmen.. Ve insan olduğuna şükretmen.. Ve müslüman olduğuna.. Ve Allah için sevmen.. Ya Allah için sevilmek?... En mukaddesi..
Onun elini elinin üstünde hissetmen, o yanında olmasa da..
Sevgiyle dolup taşman.. Sevisiyle kuşatılman.. O Dostun.. Bunu haketmesen de.. Çok güzel bir duygu..
Ayna olmak o Dosta.. Kirli paslı bir ayna olsan da, o Dosta onun güzelliğini aksedebilmen.. Ne büyük mutluluk.. Tebessümünü aksetmen.. Gözlerindeki sevinci.. Onun kalbini görmen.. Ve o kalbin içinde kendini bulman.. Ben buna layıkmıyım?..
Oysa.. Oysa ben seni kırdım, biliyorum.. Evet, isteyerek olmadı.. Ama kırdım.. Sen kırılmasan da.. Sen ki, incinmeyi, incitilmeyi haketmeyen.. Bense inciten.. Sen incinmesen de..
Sağol Ümmibilalim.. Dostluğun için.. Sevgin için.. Büyüklüğün için..
Bir insanı yüzüne karşı övmemeliymiş.. Ne kadar iyi biri olsa da.. Nefis var.. Ama seni sana gönül rahatlığı ile övebiliyorum.. Çünkü.. Kalbinde merhamet görüyorum.. Ama kibir göremiyorum.. Sevgi görüyorum.. Ama kibir göremiyorum.. Şefkat görüyorum.. Ama kibir göremiyorum...
Ve mutluyum.. Sana ayna olabildiğim için.. Beni buna layık gördüğün için...
Bir kez daha anladım.. Ne kadar çok şükretmem gerektiğini.. Ne kadar şanslı olduğumu..
Sağol Ümmibilalim..
Sağol Dostum.. Dostluğun için..
Rabbim, seni her iki cihanda da güldürsün..
Hep gül.. Hep mutlu ol.. Mutluluk sen ol..
Taç Mahal'ın güzelliği bile senin kalbinin güzelliği yanında sönük kalıyor...
Hayat bir mucizedir, demişti geçen biri.. Haklı.. Hayat güzel.. Dostlarla çok güzel..
Bana bu duyguları yaşattığın için... Sen sen olduğun için...
Allah senden razı olsun.. Dostum..

Bırak, kitaplar konuşsun

2006-11-29T20:13:00.001+01:00

Kütüphanedeydim.. Gözüme çaptı..
Emine hanımla hemfikirmişiz..

"var" içinde "yok" var..

2006-11-28T21:55:00.000+01:00

Gurbet hakkında yazmak geliyor içimden...
Benden aldığı şeylerden bahsetmek.. Beni nelerden mahrum bıraktığını saymak...
Halbuki kabullendim..
Bir "gurbetçi çocuğu" olduğumu.. İki kültür arasında yaşadığımı..
Ne burdaki almanlara kendimi tam kabullendirebildiğimi.. ve kabullendirebileceğimi..
Ne de Türkiyedeki insanımı bana "Almancı" gözüyle bakmaktan alıkoyabileceğimi..
İstisnaları vardır muhakkak, ama istisnalar kaideyi bozmaz ki..
Tam kanaat getirdim artık..
Burdaki türkler başlı başına bir fenomen.. Ne türkler ne almanlar.. "Almancı Türkler.. " Deutsch-Türken..
Halbuki.. biliyorum.. sahip olduklarımı.. ve dünyada bir çok insanın benim sahip olduklarıma sahip olabilmek için bir çok şeyini feda etmeye hazır olduğunu..
İnsanoğlu nankör.. ya da benim nankör olan..
Alman bürokrasisinden nefret ediyorum..
Herşey çok resmi.. kalıplaştırılmış.. organize güzel birşey, tamam.. ama.. organize bir hayat ve toplum içerisinde yaşama sevincinizi kaybetme ihtimaliniz daha yüksek..
Nasıl yani? diye sormayınız efendim.. Belki biraz önyargılı davranmış olacağım, ama sanırım bu sözümü ancak benim gibi gurbette olanlar anlayabilir.. Açıklamamın bir faydası yok gibi..
Yok halimden memnunum, çok şükür.. gerçekten..
Yalnız bazen zihnimi toparlamak için vapura binesim var.. ya da sahil kenarında yürüyesim..
ama burda ne vapur var.. ne de sahil..
Burda şehre bir tepeden bakmak için çıkabileceğiniz bir Çamlıca da yok biliyor musunuz..
Ayasofyaya bakıp Fatihi hatırlayamıyorsunuz burda, biliyor musunuz..
Bayramlarda şeker toplayan çocuklar da yok..
İnsana huzur veren mezar taşları da yok..
Yok.. Yok.. Yok.. Varlık içinde yokluk..

"Bülbülüm altın kafeste..."

uganda'da astronot dramı..

2006-11-23T21:04:00.000+01:00

"Uzaya ilk mekiğini gönderen Uganda ölen astronotuna ağlıyor. Uganda Haber Ajansı'na göre olay şöyle gelişti. Astronot Makuba hazırlıklarını tamamlayıp başlığını takarak mekiğe bindi. Bu sırada uzay üssünün güvenlik görevlisi Zokora Efendi astronotun yanına gelerek o başlığı çıkarmasını istedi. Astronot sebebini sorduğunda ise "Yassah gardeşim, burası gamusal alan, başın gapalı giremen" karşılığını verdi. Makuba'nın "Kafayı mı yedin, astronot başlığı bu" şeklindeki itirazına kulak asmayan Zokora Efendi "Bağa sööleme, yugkardan emir bööle" dedi. Başlığı çıkarmak zorunda kalan Makuba fırlatıştan 17 saniye sonra hayata gözlerini yumdu. Bilindiği gibi Uganda kamusal alana en çok hassasiyet gösteren ülkeler arasında ikinci sırada bulunuyor."

Kaynak: www.hakimturkmen.com

Bir televizyon proğramında karşıma çıkan Hakim Türkmen beyin mizahı çok hoşuma gitmişti.
İnternet sitesinin olduğunu öğrendim sonra..
Canım gülmek istediğinde burayı tıklıyacağım, size de tavsiye ederim...

Bianca

2006-11-21T21:50:00.000+01:00

Bugün ilginç mi ilginç birşey oldu okulda..

Geçen hafta tanıştığım bir kız. Annesi alman, babası macarmış. Aynı bölümde okuyoruz.
Sempatik biri. Hemen kaynaştık. Güleryüzlü. Güleryüzlü insanları severim..

Bugün... İkinci dersin bitiminden sonra. Yürüyoruz. Benim daha bir dersim var. O ise eve gidecek. Konu nerden açıldı bilmiyorum, ama bana "Türkçe müzik dinler misin?" diye sordu. Şaşırdım.. Normalde almanlar amerikan pop müziğini sorar, "Sen de dinler misin böyle şeyler?" derler.. Ama Bianca (Biyanka) türkçe müzik dinleyip dinlemediğimi sormuştu.. "Tabii.." diye cevap verdim..
"Ben de.." dedi o da, "seviyorum türkçe parçaları.."
İçimden "Hadi ya..", dışımdan "Gerçekten mi?" dedim, şaşkınlığımı daha fazla gizleyemeyerek..
"Bak şu parçayı çok seviyorum.." dedi sonra.. Ve mp3 playerini çıkardı.. Ben tarkanvari birşeyler beklerken o bana ne dinlettirdi biliyor musunuz?

Ah bir ataş ver cıgaramı yakayım
Sen salın gel ben boyuna bakayım
Uzun olur gemilerin direği
Ah çatal olur efelerin yüreği
Ah yanık olur anaların yüreği...

Ve şarkı sözlerini anlamadığı halde şunu da ekledi :
"Dinlediğim en güzel türkülerden biri.."

Haklısın Bianca.. Güzeldir bizim türkülerimiz..

O Dostun Selamı

2006-11-19T21:27:00.000+01:00

Gökyüzünde bu renk cümbüşü var oldukça...

Ve ay, ışığını Ayyüzlü Peygamberden aldığını hatırlattıkça..

yaşamak güzel..

Ey Dost...

2006-11-19T19:49:00.000+01:00

Yürümek.. Belirsizliğe.. Ama her adımla, her solukla birlikte ölüme doğru.
Ölüm.. Bu dünyada sevdiklerimizi geride bırakmak.. Ama onları Allaha'a emanet etmek.
Allah.. Onu sevmek.. Ama sevginin merkezine korkuyu yerleştirmek.

Ey Rabbim,
Bu imtihandan yüzümüzün akıyla çıkmak istiyoruz.. Hak etmesek de..
Senin Rahmetine güvenerek.. Günahtan çökmüş omuzlarımızla..
Ey Dost,
Sen, Gerçek Dost.. İnsan olarak insanların şerrinden Sana sığınıyoruz..
Ve Sana güveniyoruz.. Güvensizliğimiz içerisinde boğulurken..
Ellerimiz kirli.. Yine de dua için kalkıyor..
Hayata bağlanıyoruz.. Bir seyyah olduğumuzu bildiğimiz halde..
Kalp cürümlerle dolu.. Nice kötülüklerle belki.. Ama değil mi ki, akan kan dahi Seni zikreder?

Her zerremle değersizim, Sana layık değilim..
Ama.. Ama beni Senin yarattığını bilmem bana huzur veriyor.
"O beni seviyor.. Rabbin seni seviyor Ey insan.. Hem de çok.."
Sağol gönlüm.. İyi ki varsın.